Oohlala, c'est chaud

Temperaturen boven de 40°C binnenkort. Hoppa.

En ondertussen maar werken. Ik werk nu een dikke maand voor Renestance en heb mij daar al een tamelijk goeie reputatie opgebouwd. 

Een out of the blue ontdekking van de buurten rond Montpellier, waar een gezin zou willen gaan wonen met twee koters en een plek om een Hawaiaans/Japanse traiteurdienst op te starten. Op plekken waar ik nog nooit geweest was uitleg gaan staan geven van wat er allemaal is. Spannend, maar de aanvankelijk wat paniekerige klanten waren zeer contente klanten acheraf.

Een Italiaans/Braziliaans koppel met kind die zomaar hopsakee van Brazilië naar Zuid-Frankrijk verhuizen en het daar bijzonder moeilijk mee hadden. Uiteindelijk vond ik niet 1, maar 2 potentiële plekken voor hen om te wonen. Dat is een klein mirakel waarbij het veranderen van water in wijn op de bruiloft van Kana in het niet valt. Extreem bange mensen die het ook niet zo heel gemakkelijk hadden om Europa binnen te kunnen, maar daar dankzij mij toch in slaagden. Jawel, ik zit hier in mijn eigen lof te stinken. 

Een Marokkaans/Frans/Nederlands koppel zonder werk dat binnen de twee dagen een huis vond. Ze wilden een klein appartementje met terras, tot ze het huis zagen. Een rijhuisje, maar wat voor één. 

Wederom, nu moet gij maar eens proberen om twee quasi-werkloze mensen een huurcontract te laten vangen.

On a roll. Dacht ik. Toen kwam er een dossier van een Iraniër die zo'n anderhalf jaar in Frankrijk woont. Hij had een vaste job, verkast nu naar Montpellier, alwaar - en dat kan ik niet genoeg benadrukken - de immobiliënmaffia er een grote levensvreugde in vindt om iedereen te terroriseren met regeltjes, papiertjes, stempeltjes, andere papiertjes en dies meer. Mijn Iranees is dan ook nog eens afkomstig van een trots volk dat verwacht dat iedereen in katzwijm valt voor een professor. Hij verwacht niets meer dan een half kasteel voor zijn budget, waarmee je in Montpellier een kruipkelder zonder ramen kunt huren. 

Ondertussen heb ik hem zo ver gekregen om toch iets minder kritisch om te gaan met de door mij voorgestelde appartmenten, aangezien zijn dossier door 99% van de verhuurders afgewezen wordt. Niet omdat hij van Iran afkomstig is, maar omdat hij nog in zijn proefperiode zit.

Bovendien is er een Pools koppel met twee dochters dat hen ene dochter in de lagere school ingeschreven heeft. In Frankrijk gaan kinderen naar school in de buurt waar ze wonen. Als je dat geen fijne school vindt, dan moet je verhuizen. Aangezien hun jongste dochter nog naar de kleuterklas gaat zou het fijn zijn om dat in de kleuterschool naast de lagere school te kunnen doen. Nu wringt daar het schoentje : in die buurt zijn nauwelijks appartementen te vinden die het type 1950's bidonville overschrijden. Het is een afgrijselijke buurt met afgeleefde, goedkope appartementen, zonder enige vorm van modern comfort. De appartementen zijn zo goedkoop dat wie er eentje te pakken krijgt daar van pure miserie blijft wonen. Er zijn er dus weinig beschikbaar.

Maar goed, als je bazin je "Thanks again for all your help - you are truly a God-send!" stuurt, dan glim je toch wat harder dan gewoonlijk. Of misschien is het gewoon zweet dat glimt, met die oventemperaturen van de afgelopen dagen...

Franse werkethiek

Het is 14h. Ik vertrek met een klant van het uiterste westen naar het diepe zuiden van Montpellier. Van Alco naar Lattes is 11 km, volgens de GPS 24 minuten rijden. We moeten in Lattes zijn om 14h15, maar de immobilier is op de hoogte dat het een tikje later kan zijn. Om 14h20 draaien we de straat in, dat viel mee. We zoeken de ingang van het flatgebouw en ik neem mijn telefoon om te melden dat we er zijn. De agent had geweigerd haar gsm-nummer te geven, ik mocht het kantoor bellen. Na 17 minuten en 18 seconden in wacht krijg ik te horen dat ze de afspraak geannuleerd hebben per sms. Ik check mijn berichten, geen sms. Jawel hoor, gisterenavond en deze morgen hebben we een sms gestuurd. Ik zeg van niet, zij zeggen van wel.

Vervelend, maar goed, we hebben een afspraak aan de andere kant van de straat om 15h. We zijn er nu toch.

- Deze morgen belt iemand van de immo mij op om te vragen waarom ik gisteren niet op de afspraak was, dat hun medewerker daar bijna een half uur op mij zat te wachten, dat ik onbereikbaar was, dat ze veel werk hebben, dat ze het zich niet kunnen permitteren dat hun personeel naar afspraken moet waar niemand heen komt.
- Ik heb vriendelijk edoch kordaat uitgelegd dat er blijbkaar iets heel erg fout gelopen is op hun kantoor, dat ik 20 minuten in wacht gezet werd, dat we 45 minuten voor de deur gestaan hebben, dat we niemand gezien hebben, dat net wij degenen zijn die hierover te klagen hebben, dat ik het erg druk heb, dat we dat soort ongein niet appreciëren.
- (stilte) Is dat echt waar?
- Misschien even navragen aan uw medewerker...?
- In dat geval moet ik mij excuseren, ik zal het onderzoeken, dat is echt niet van onze gewoonte. Kunnen we dan misschien een andere afspraak maken voor morgen?
- Het is ondertussen niet meer nodig, we hebben een ander appartement gevonden.
- Ah, ok, dank u.

Door het stof, zeg ik je.

Rollercoaster

Werken in Frankrijk, het is me wat...

Ik heb klanten die een huis of appartement nodig hebben. Die klanten komen vaak van het buitenland en hebben geen (werk)verleden in Frankrijk.

Dit weekend komt een koppel naar Montpellier dat een appartementje wil huren. Ze hebben een lijst van zo'n 75 appartementen opgesteld, die moet ik dan proberen te strikken voor een bezoek. Eergisteren heb ik 51 telefoontjes gepleegd om afspraken te maken, gisteren en vandaag telkens nog een 40-tal, zodat ze dit weekend en de twee daaropvolgende dagen eens kunnen gaan kijken naar al die mooie dingen.

Na die meer dan honderd telefoontjes heb ik welgeteld 2 (dat is geen tikfout) afspraken. 

De huurmarkt in Montpellier is wreedaardig. Voor elke woonst zijn er 10 kandidaten, die allemaal staan te zwaaien met prachtige geloofsbrieven, want de eigenaars willen natuurlijk een betrouwbaar sujet in hun kruipkot. Dat die geloofsbrieven in 90% van de gevallen vervalst zijn, dat weet iedereen, maar toch blijft iedereen dat spelletje spelen.

Ik zoek momenteel iets voor dat koppel dat samen bijna 10.000 euro verdient. Netto. En toch vind ik haast niets, want mijnheer begint pas op 1 september te werken, met een proefperiode, dus komt hij niet in aanmerking voor een huurcontract.

Maar goed, dat zijn serieuze mensen en dat zal vast wel lukken.

Er zijn ook mensen als Daniel...

Daniel is een geval apart. Italiaans/Braziliaans bloed in de aadren, het mag allemaal vooruit gaan. Laat ons hem impulsief noemen. Ze wilden graag een groot huis, met grote omheinde tuin, in de buurt van een "goede" school. In Frankrijk is er geen objectieve waardemeter over een "goede" school. Daniel struinde dan maar telkens het internet af op zoek naar horrorverhalen over de nabije scholen bij elk huis of appartement dat ik hem voorstelde. Het duurde een week of twee voor Daniel door had dat ze in Montpellier helemaal niet op hem zitten te wachten. Toen sloeg de paniek toe. Hij wilde niet langer een mooi huis, een appartement was ook al goed. Met ingerichte keuken. Dan helemaal gemeubeld. Dan toch niet meer gemeubeld. Wel gemeubeld. In buurt A. Neen, buurt B is beter. Toch buurt A. Met tuin. Zonder tuin. 

Kortom, elke dag veranderden de wensen van Daniel. Heel fijn is dat. 

Daniel woont momenteel in Brazilië, waar het momenteel allemaal zo goed gaat met COVID19. Hij mag helemaal niet naar Europa komen. Of toch, want Daniel is Italiaans staatsburger. Problem solved, denkt men dan. 

Ah neen, want Daniel moet nog altijd een gegronde reden hebben om Frankrijk binnen te mogen. Hij had dus een huurcontract nodig waarin staat dat hij hier woont.

Na een enorme hoeveelheid werk was ik er in geslaagd niet één, maar twéé plekjes te vinden voor hem. Appartement 1 was zijn favoriet, huis 2 helemaal niet, maar goed, dat hielden we achter de hand als reserve.

Toen was er een probleem met zijn garantiedossier. Franse verhuurders hebben het recht om een garantie te eisen van hun huurders. Meestal volstaat een contract van onbepaalde duur, niet in proefperiode. Voor een mens als Daniel, die nog moet beginnen werken, bestaat er een garantiefonds. De meeste immo's accepteren dat, maar niet allemaal. Het blijft een voortdurend gevecht om iemand aan een huurcontract te helpen.

Op woensdag kreeg ik te horen dat er een vertraging op het dossier zat, op vrijdag kreeg ik dan plots het bericht dat het dossier geweigerd was, maar een uur later werd het toch geaccepteerd, door toedoen van de verhuurder. 

 

HOERA! FEESTJE! GELUKT! Na amper vier weken bellen, onderhandelen, smeken,... had ik bevestiging. Daniel was zeker van zijn contract, maandag de sleutels afhalen.

Een uur later krijg ik een mail van Daniel dat hij een apparthotelkamer gehuurd heeft in Montpellier voor een maand en dat hij zijn geld niet terug kan krijgen. Hij had schrik dat hij nergens ging kunnen wonen. Of ik dat huurcontract niet een maand kan uitstellen, want hij gaat toch eerst een maand op hotel ...

Ik heb een uur naar die e-mail zitten kijken met mijn mond vol tanden, van mijn stoel gevallen, met mijn broek afgezakt...

NEEN GIJ KL**TZ*K DAT GAAT NIET WAT VOOR IDIOOT ZIJT GIJ DAT GE EEN HOTEL BOEKT IN VOLLE CORONACRISIS ZONDER ANNULATIEVERZEKERING KALF KAFFER ONNOZELAAR 

Mijn bazin heeft in opperste verwarring gevraagd wat er allemaal gebeurd was en na het herlezen van alle e-mails beslist dat we geen minuut meer spenderen aan Daniel. Dat hij ons ook niet meer hoeft te contacteren en dat we hem heel veel succes wensen bij het vinden van een geschikte woning in Montpellier, zonder enige kennis van de taal, noch de eisen die hier gesteld worden.

Sjakosj

Ik werk sinds een week of 3 voor een bedrijf dat immigranten aan huizing, documenten, taalonderwijs, en nog veel meer dingen helpt die ze nodig hebben bij het opbouwen van hun nieuwe leven. De gemene deler is dat ze geen of nauwelijks Frans kunnen en meestal zelf geen appartement of huis in Montpellier kunnen komen zoeken voor ze verhuizen.

Ik moet dus op huizenjacht. Elke dag alle verhuurwebsites afstruinen in de hoop iets geschikt te vinden voor de zowat 15 mensen die tussen vandaag en het einde van het jaar naar Montpellier komen.

Eén van de meest bizarre dingen die mij opvallen bij het bekijken van immobiliënfoto's is dat er in heel wat gevallen een sjakosj in beeld staat. En dat de TV op de helft van de annonces speelt, dat ook, maar dat van die sjakosjen is bizar.

"Professionele" immomedewerkers maken foto's met hun "professionele" iPhone en pleuren die dan zonder enige bewerking op een hoop websites. Met hun sjakosj prominent in beeld...

Bizar.

Nieuwe burgemeester

Vandaag werd de nieuwe burgemeester van Montpellier officieel aangesteld. Hij kwam naar het stadhuis... op de fiets!

Dat is een puik begin.

Immo

Die namiddag in Montpellier. Ik sta voor een huis dat ik voor een klant ga prospecteren. De mevrouw van de immo is er nog niet, dus ik bel even om te melden dat ik er ben.
- "Ik kom er aan, ik sta in de file."
Het is het zuiden, ik ben op tijd, dus veel te vroeg.
10 minuten later komt een kraakwitte BMW aangestoven die zich parkeert op de rijbaan, het fietspad en een deel van het voetpad. De deur zwaait open en er stapt een Instagram-model uit. Witgekalkte teennagels die in witte lederen slippers geschoven zijn. Een gecrocheteerde enkellange fluofuchsia jurk die geen vormen verhult en - zoals dat hoort bij de nieuwste generatie zelfbewuste vrouwen - geen BH. Een dure zonnebril op de neus en dito sjakosj van Lewie Vwieton vervolledigen de look.

- "Sorry hoor, maar met al die nieuwe fietspaden in Montpellier is het belachelijk moeilijk geworden om nog op tijd ergens te geraken. Heb je het gemakkelijk gevonden?"
- "Ja hoor, ik ben met de fiets."
- "..."

Ik vind dat hilarische comedy.

Oh ja, het huis zelf leek alsof er iemand in gestorven, maar het lijk nog niet ontdekt was in de eeuwenoude rommelverzameling...

Allemaal beestjes 30

De groene schildwants. Een pest als je tomatenplanten hebt.