Ons nieuwe appartement is splinternieuw. We zijn de eerste mensen ter wereld die hier in bad gingen en een kakske deden. Allez, dat laatste hoop ik.
Nieuw betekent altijd beter, nietwaar? Oude huizen zijn tochtig, duur in onderhoud en er gaat altijd wel iets kapot. Nieuw is state of the art.
Allez, ''t is te zeggen...
We wonen hier nu drie weken en de waslijst van kleine en grote gebreken blijft groeien. Opgelet, we vinden dat helemaal niet zo erg, het is toch niet van ons, maar het zou wel zo fijn zijn mocht het dak niet lekken (er moet ondertussen een paar vierkante meter gipsplaat vervangen worden) of mochten ze de verwarming in de badkamer komen verhangen, zodat onze wasmachine tussen de muur en de verwarming zou kunnen.
Dat was trouwens een fijn gesprek met mevrouw Immo :
"De verwarming hangt niet ver genoeg."
"Dat is niet waar, alles is 60cm."
Ik meet 59,5cm, "ahum."
"Ah, oh, oei, nou dat is raar, er zal iemand langskomen."
Mevrouw Immo was overigens behoorlijk underwhelmed over de staat van afwerking. Cement- en verfresten op de plinten, gebarsten tegels, een rolluik dat niet eens past, ruiten die niet goed geplaatst werden,...
Ze zouden nog vanalles komen afwerken. De grote vraag is wanneer. Het appartement werd opgeleverd en betaald. Dat betekent dat de aannemer die de grootste haast had om het op te leveren, plots alle tijd van de wereld heeft om het af te werken.
Goed, we hadden een appartement gevonden en we mochten er in. Nu moest onze brol nog in dat appartement gestouwd. In Ornaisons hadden we een huis van 350 vierkante meter, maar we gebruikten dat zelf maar zo'n 120 van. Nog altijd het dubbele van onze nieuwe woonst, met amper 60...
We reden een keer of 7 naar de déchetterie, een keer naar Emmaüs en we gooiden een hoop op Le Bon Coin. Enig talent in tetris en na twee weken paste alles min of meer. Het is werkelijk ongelofelijk hoeveel brol een mens in zijn leven verzamelt. Soms was het gemakkelijk, alles wat al 6 jaar op zolder stond moest weg. Soms was het moeilijker, want er waren herinneringen aan verbonden. Af en toe moesten we van ons hart een steen maken.
Eerst schetsen we onze woonkamer en waar alles moest komen.
Eenmaal daar plaatsten we alles netjes zoals op de tekening.
Goed gedaan hee?
Na maanden kwam de grote dag. De vrouwen waren al een keertje begin november langs gekomen en verbleven nu opnieuw enkele dagen in "ons" huis. We verschaften hen tips over verhuizen naar een leven in het buitenland, toonden het huis van binnen en van buiten en lieten hen een goed gevoel.
Op 17 december verwachtte de notaris ons, een hoop gezever en ondertekening later waren we eindelijk van ons huis verlost.
Eindelijk klinkt nogal negatief, maar we hadden al in 2015 beslist dat het toch niets voor ons was en we het wilden verkopen. 4 jaar is lang, zelfs als je je op voorhand voorneemt om je daar niet in op te jagen.
Maar nu zijn we dus helemaal verhuisd en klaar voor leven als een godje in Frankrijk, part deux.
Montpellier dus. Prachtige stad, maar zoals elke zichzelf respecterende stad kent hij wat problemen. We wilden dus niet holderdebolder zomaar gelijk waar gaan wonen. Daarom bedachten we een plan. Omdat we niet zo heel veel tijd hadden zouden we eerst iets huren. Daarmee kochten we dan tijd om naar iets definitiever op zoek te gaan.
Maar eerst moesten we uitvogelen in welk deel van de stad we wilden gaan wonen, Montpellier is namelijk iets groter dan Ornaisons of Gent. We reden een keer of 7 naar Montpellier en namen onze fietsen mee. We doorkruisten de stad en stelden vast : Montpellier is niet plat, maar er zijn een hoop fietspaden. Het stadscentrum en sommige wijken vielen meteen af, andere plekken kwamen op het lijstje.
Zo is er in MTP een wijk die Aiguelongue heet. We vonden het geweldig : fietspaden, dicht bij het centrum en heel groen. Tot we de prijzen van de huizen zagen. Er zijn duidelijk nog mensen die het daar tof vinden.
Een tweede moeilijkheid is het verhuursysteem. Heel veel mensen verhuren via een immokantoor. Dat kost geld en bovendien wil dat kantoor een zekerheid dat hun huurders hun huur zullen betalen. Dus heb je vast werk nodig en moet je minimum 3 of 4 keer je huur verdienen.
We bezochten een stuk of 10 appartementen en huizen. Manman, dat viel tegen. Sommige dingen zijn zo aftands dat ze gewoon afgebroken zouden moeten worden. We bekeken ook nieuwbouw, want in Montpellier is net zoals in veel andere steden een bouwwoede losgebarsten.
Plotsklaps lieten we ons oog vallen op een appartement in de nieuwbouwwijk Port Marianne. 10 jaar geleden stond hier nog geen enkel gebouw, nu staan er tientallen appartementsblokken en er komen er de volgende 10 jaar nog tientallen bij. De stad Montpellier breidt gestaag uit richting zee.
Het appartement was een droom. Op de 7de verdieping, ver van het straatlawaai, goed geïsoleerd en van alle gemakken voorzien. Het was liefde op het eerste gezicht. Helaas hadden drie koppels voor ons dat ook al beslist.
We pakten dan onze tweede keuze, een nieuwbouw met de poëtische naam (alle nieuwbouwen hebben tegenwoordig poëtische namen) Les jardins de jade.
Op 28 november tekenden we het huurcontract en begonnen we te verhuizen. Die verhuis, dat was nogal een keer een heel avontuur. Van een huis van 350m² naar een appartement van 70m². Gelukkig kochten onze koopsters ons B&B meubilair mee met het huis, maar dan nog moesten we een heleboel gerief verpatsen en weggooien.
Het gebouw ligt op dik 20 minuten fietsen van het stadscentrum. Op 5 minuten fietsen zitten we in het groen. We wonen aan de rand van de stad, met een hoop bomen en zelfs een eekhoorn om naar te kijken, maar we kunnen toch gemakkelijk met een fiets een pintje gaan drinken. Hoera!
In juli kregen we bezoek van twee Duitse vrouwen en een Franse van het immokantoor. De Duitse vrouwen zochten een huis, wij bleken er eentje op overschot te hebben. Enkele dagen later wipten ze opnieuw binnen, want ze hadden nog wat vragen.
Een uurtje later belde de immovrouw met een bod. Een bod dat we meteen aanvaarden wegens slechts 10.000 onder onze vraagprijs.
Toen begon de periode van afwachten. In Frankrijk heb je immers nog weken om je te bedenken als je een huis koopt. We hoorden dat de vrouwen na het eerste bezoek al meteen beslist hadden ons huis te kopen, het bod laag klaar en moest enkel nog ondertekend worden.
Nog wat later kregen we bericht dat ze hun voorschot gestort hadden, werd het compromis getekend, de hele bataclan. En toen waren we mijn of meer zeker dat ons huis verkocht was.
Toch waren we er niet gerust in, het was vorig jaar ook al eens verkocht geweest. Daarom bleven we erg terughoudend om het nieuws wereldkundig te maken, ge weet maar nooit.
De akte zou op 17 december getekend worden, dat werd onze deadline om iets nieuws te zoeken.
We keken heel hard uit naar iets nieuws. Waar we vorig jaar nog volop dachten aan uitbreiding en professionalisering van de brouwerij en dus een extra lokaaltje dachten nodig te hebben, daar haalde de werkelijkheid ons dit jaar in. We hadden ook schoon genoeg van het 's winters doodse en ver van de stad gelegen platteland. Elke keer als je een pint wil pakken moet je de auto nemen. In Ornaisons is een busmaatschappij, maar afgezien van wat schoolbussen is er geen openbaar vervoer.
Kortom, het zou de stad worden vanaf nu. In de regio zijn wel wat leuke mogelijkheden op verstedelijkt gebied. Narbonne viel meteen af wegens niet veel meer dan een groot dorp. Mannen dragen er bij voorkeur joggingbroeken en vrouwen leggings. We keken snel iets verder. In Toulouse regent het te veel en Nice is veel te duur. We bezochten Nîmes en Montpellier met de ogen van mensen die er willen wonen, niet die van occasionele bezoekers. En toen was het snel duidelijk. Er is een middeleeuws centrum zo groot als een zakdoek, er zijn tientallen horecazaken, veel studenten vanwege de universiteit, prefect fietsbaar wegens veel vaak afgescheiden fietspaden, puik openbaar vervoer, prima bereikbaar met de tgv en op een boogscheut van zowel berg als zee : Montpellier.
Zo druk dat het hier weer allemaal stilgevallen is.
Er is vanalles gebeurd! Ons contract liep eind oktober af. We blijven met wat frustraties zitten over het ellendigste bedrijf ter wereld, maar we weten niet goed of keet schoppen wat oplevert. In ieder geval waren ze zo content van mij dat ik een premie gekregen heb. Wendie, die net dezelfde job en dezelfde arbeidsethos aan de dag legde kan naar die premie fluiten. Kunt ge u dat voorstellen? Nu, ik ga die premie ook niet terugsturen natuurlijk.
We hebben er ook nog niet te veel ruchtbaarheid aan gegeven tot nu toe, we wilden de boel niet jinxen, maar: we hebben ons huis verkocht! Aan Duitse vrouwen. Op 17 december wordt de akte getekend en moeten we weg zijn. Na pakt 'm beet 7 jaar in Ornaisons beseften we dat we toch stadsmensen zijn. Een leven op de campagne kan mooi zijn, maar als je altijd de auto moet nemen om een pint te gaan pakken, dan is de fun er snel af.
We verhuizen naar Montpellier. Stad aan de Lez. Op een boogscheut van de kust en met een sfeer die zeer aan Gent doet denken. Ongeveer 50.000 studenten die de buurt onveilig maken, veel feestjes en zelfs een lichtfestival!
Montpellier is een stad in volle expansie. De afgelopen 20 jaar kwamen er maar liefst 50.000 inwoners bij. De stad is in een gigantische bouwwoede geslagen en breidt momenteel uit richting zee.
Amerikanen hebben - zo laten films en tv-series ons gaarne geloven - een ingebouwd compas. Ze staan midden in een groot gebouw zonder ramen en ze kunnen perfect aanwijzen waar het oosten zich bevindt. Als we tijdens onze demo's de navigatiekaart boven halen, dan ligt die meestal omgekeerd voor ons, zodat de klanten ze rechtop zien. Vaak vraag ik in welke richting ze gaan reizen. Op een kanaal kun je immers meestal twee richtingen uit. Het Canal du Midi stroomt van Toulouse naar Sète. Als je dat op de kaart bekijkt is dat ruwweg naar het oosten.
Veel mensen antwoorden 'richting zuiden'. Dat is toevallig zowat de enige richting die je niet uit kan. Met 'naar het zuiden' bedoelen ze 'naar de Middellandse Zee'. Vanuit Homps is dat oostelijk, zelfs lichtjes naar het noorden. Als ik dan uitleg dat ze alleen naar het westen of het oosten kunnen, 'corrigeren' ze regelmatig door te zeggen 'richting oceaan'. Voor een Amerikaan is elke plas groter dan een badkuip 'de oceaan'. Als ze dan ook nog eens te horen krijgen dat ze niet naar de Atlantische oceaan kunnen varen, dan is de verwarring compleet. Dat de Middellandse Zee geen oceaan is, daar hadden ze nog nooit bij stilgestaan.
Onlangs stonden enkele Australiërs naar de Montagne noire te kijken en lieten ze mij weten dat ze niet verwacht hadden dat de Pyreneeën zo dichtbij lagen. Toen ik heb vertelde dat de Pyreneeën aan de andere kant lagen, geloofden ze mij niet. De zon stond namelijk aan die kant, het was middag, dus dat was het noorden. De Pyreneeën lagen aan de andere kant, dus waren ze naar de Pyreneeën aan het kijken. Ik begreep meteen de verwarring, op het noordelijk halfrond staat de zon 's middags in het zuiden, op het zuidelijk halfrond in het noorden. Die klanten geloofden me totaal niet, ze dachten werkelijk dat ik hen stond uit te lachen. De zon in het zuiden, stel je voor...
Onze klanten zijn bijna zonder uitzondering rijke mensen. Misschien heeft men het daarom over rijk'dom'...?
Een oplossing voor de wereldwijd groeiende vraag naar energie, goedkoop, veilig, nauwelijks CO2-emissie en verwerking van nucleair afval. Helaas geen oplossing voor lobby's die hun rijkdom boven al die problemen stellen...
Een (lange) must read over gesmolten zout.
Onlangs mocht ik nog eens een demo geven aan een gezin Israëlieten. Ik begrijp echt niet wat het is of waarom het komt, maar die mensen doen keihard hun best om zo onaangenaam mogelijk over te komen. Blijbaar is het "Israëlische zelfvertrouwen" berucht tot ver buiten hun grenzen...
Er was meteen consternatie toen bleek dat bootje varen niet zomaar een beetje op het dek liggen vegeteren is, maar dat er af en toe een keertje gewerkt moet worden. In elke sluis namelijk. "Ik doe niets", zei de mevrouw gedecideerd, "ik ben daar hier gekomen om te rusten, niet om te werken".
"Tja, dan zult ge niet ver geraken", antwoordde ik. Er liggen hier namelijk overal wat sluizen in het rond gestrooid. Slordig hoor.
"Maar je zegt dat er sluiswachters zijn. Dan moeten zij dat maar doen." Joden hebben altijd hulpjes voor alles. Meestal zijn dat Palestijnen die geen rechten hebben. Deze familie had haar (Aziatisch) kindermeisje mee op reis. Ze zijn het gewoon dat iedereen hun vuile klusjes opknapt en kunnen niet goed om met een "neen, dat gaan ze niet doen. Het is jullie job om jullie boot te navigeren."
Eenmaal de mevrouw van de grootste schok bekomen was kwam een nieuwe consternatie : "jullie moeten met 4 personen zijn om jullie boot stroomopwaarts door een sluis te (haha) sluizen."
"Dat gaat niet, wij kunnen maar met z'n drieën werken, onze zoon (zo'n 10 jaar) is daar veel te jong voor."
"Ik ben een beetje verbaasd over jullie reactie, bij het boeken wordt duidelijk vermeld dat om met dze boot te mogen varen er minstens 4 volwassenen aanwezig moeten zijn. Hij zal toch een handje uit de mouwen moeten toesteken, anders lukt het niet."
"Neen, dat kan niet. Dan gaan we alleen maar stroomafwaarts varen" trimfeert mevrouw.
"Jullie komen terug naar hier, jullie moeten ooit een keer stroomopwaarts, welke richting jullie ook uit gaan in het begin."
Het duurde even voor hun shekel viel... Na lang palaveren werd beslist om stroomafwaarts te starten en dan te kijken hoe dat met die sluizen ging.
Om een lang verhaal kort te maken, net zoals de vorige keren met leden van het uitverkoren volk, moest er over elk onderwerp uitvoerig gedebatteerd worden. Niet eens wachten tot ik een zin afmaakte, dat onbeschofte gedrag is blijkbaar zeer normaal, ik heb het ondertussen al verschillende keren meegemaakt. Bovendien praatten ze uitsluitend Hebreeuws onder elkaar, dat spreekt vanzelf. Als ze al aan het luisteren waren naar mijn uitleg. De hele tijd begon iedereen door elkaar te praten, weg te lopen om dan te eisen dat ik mijn volledige uitleg die ze gemist hadden opnieuw te doen, uitgebreid te geeuwen, dingen bekijken die bewogen, enzovoort. Sjeus maat, een goudvis heeft een grotere attention span dan deze familie.
Lang geleden, zo lang geleden dat ik zelfs geen goesting heb om te zeggen hoe lang exact, studeerde ik in Gent en werkte ik in de reeds lang gesloten Kokodril. Heerlijke tijd.
Van Jan Koko mochten we nooit zout in het water van de pasta of rijst gooien voor het water kookte. Zout water heeft immers een hoger kookpunt dan zoet water en zo konden we een fractie besparen op de gasfactuur. Logisch nietwaar?
Nu blijkt vele jaren later dat we dat helemaal fout hadden. Zout water, maar dan echt zout water, we spreken over honderden grammen zout per liter, heeft inderdaad een iets hoger kookpunt dan zoet water.
Maar...
Er is een dikke maar. Ondanks het hogere kookpunt van zoutwater kookt zout water toch sneller dan zoet water. Zout water is immers een betere conductor dan zoet water. De warmte verspreidt zich dus sneller doorheen de zoutwatermassa.
Conclusie:
Zout water heeft een hoger kookpunt dan zoet water, maar kookt sneller met dezelfde energie vanwege de geleiding. Maar dan heb je zo veel zout nodig dat je spaghetti oneetbaar zal zijn.
Onze manager en zijn regional manager voeren al maanden een kleine oorlog uit. De pesterijen zijn voortdurend en niet aflatend. De laatste actie in de pesterijen hebben nu ook hun weerslag op het personeel.
We worden verplicht om overuren te doen. In ons normaal uurrooster is het meestal onmogelijk om ons aan onze uren te houden, omdat sommige klanten na onze dagtaak alsnog aankomen. Onze manager verplicht ons om door te werken.
De regionmanager moet deze overuren op voorhand goedkeuren. Een feit waar wij niet op de hoogte van waren, tot twee weken geleden.
In augustus heeft de regionmanager de overuren niet goedgekeurd. De maand augustus is de drukste maand van het jaar. Ik heb in augustus meer dan 45 overuren gepresteerd. Die werden dus niet betaald.
De Franse wetgever is duidelijk: overuren die (in opdracht) gepresteerd worden moeten betaald worden.
Vorige week vroeg ik rechtstreeks aan HR of en wanneer onze overuren betaald zouden worden. Dat heeft een gigantische rel op het werk veroorzaakt. Ik heb het gore lef gehad om niet via mijn manager de dienst HR te contacteren. Bij Le Boat contacteer je HR niet rechtstreeks, plebejer!
Ik krijg een uur later een telefoon van mijn manager, die mij onder mijn voeten geeft. Ik word kwaad en ik begin HR te beschuldigen van vertrouwensbreuk, want ondertussen is niet alleen mijn manager op de hoogte van mijn "misstap", ongeveer iedereen binnen het bedrijf weet dat al. Mijn e-mail werd vrolijk rondgestuurd.
Ondertussen blijft de onduidelijkheid. Gaan we betaald worden? Ja! Wanneer gaan we betaald worden? Dat weet ik niet. Enzovoort enzoverder.
Onze basemanager is manager van twee basi (basissen?). In de andere basis net hetzelfde gedoe.
Afgelopen maandag kwam de opstand tot een hoogtepunt. In Trèbes kwam maandag maar 1 iemand opdagen.
De manager is deze week met verlof. Wij mogen geen verlof nemen. Hij heeft afgelopen maandag de hele dag telefonisch aan damage control moeten doen. Suits him. Hij moet het maar weten.
Een klant komt binnen. 'Goeiedag, we hebben een probleempje met onze boot.'
Wendie gaat mee om te kijken. Hadden we al verteld dat het hard aan het waaien was? Nee zeker.
Op een dag. Het was hard aan het waaien, rukwinden tot 80 km/h.
Wendie komt bij de boot aan een ziet een kussen wegwaaien, met daarop iets rozigs, genre tablet. Het kussen, met in de kussensloop dat rozige ding belandt in het water.
Wendie zegt iets tegen de mevrouw en die roept 'ooooh no, my kindle!!!' Wendie pakt de boothaak en probeert kussen met kindle uit het water te vissen. De mevrouw hangt half over boord en plots valt haar zonnebril van haar hoofd. In een ultieme reactie vangt Wendie die zonnebril op en geeft hem terug. En dan valt plots een andere passagier, die aan het kijken is, van de boot in het water. Gewoon, voorover, het water in. Hij ligt er in, dus zwemt hij maar naar dat kussen met kindle en vist die uit het water. Hij kan niet terug aan boord, want de boot is te hoog, dus klimt hij maar via een andere boot terug aan de wal.
De mevrouw heeft haar kindle terug, die nog altijd werkt. Hoera!
Dat is het signaal voor een andere man, die al de hele tijd gewoon binnen op de boot gebleven is, om onmiddellijk te beginnen zeuren tegen Wendie over één of andere pietluttigheid. Het egoïsme spat ervan af. Er zou en moest een oplossing aangebracht worden. Nu. Meteen. Toetswiet. Dat die andere mensen net in het water vielen en Wendie daarbij eerst hielp was van geen enkele tel.
Die mevrouw is zich daarna nog 3 keer in het onthaal komen verontschuldigen voor het gedrag van die kerel.
Vandaag werd het in Nîmes 36,4°C. Een nieuw record voor 17 september.
Eerder dit jaar werd rond Nîmes het record aller tijden gebroken met 45,1°C. Ik weet niet of je ooit een temperatuur van meer dan 40°C meegemaakt hebt, maar ik kan verzekeren: dat is niet gezond. Zeker niet als je buiten moet werken.
Klimaatontkenners mogen vanaf nu stoppen met ontkennen. Zeker zij die kinderen hebben. We gaan het nog wel een jaar of 50 uithouden, maar daarna is het onherroepelijk afgelopen met de mensheid.
Bij de bakker.
- Bakker, 1 bruin brood graag, gesneden.
- Alstublieft klant, dat is dan 3 euro,
- Hier is mijn bankkaart.
- Dankuwel, prettige dag nog.
- Tot ziens.
- Wilt u een bruin brood? Gesneden?
- Euhm, neen, dank u. Ik heb er toch net één gekocht.
- Dat is irrelevant. Wilt u dan graag een wit brood?
- Maar bakker, ik zeg toch net dat ik pas een brood gekocht heb. U hebt mij dat zelf gegeven.
- U wilt vast een bruin brood.
- Neen, helemaal niet.
- U wilt croissants!
- Ik wil helemaal geen croissants! Ik heb net een brood gekocht!
- Brood! Wij verkopen brood. Zevengranenbrood voor mijnheer?
- IK! WIL! GEEN! BROOD!
- Een volkorenbrood? Niet duur. U krijgt er nog een zakje bij ook.
*sluit gillend de bakkerij en loopt weg*
Iedereen zal de bakker die zo doet zot verklaren en daar nooit nog een brood kopen. Maar vervang 'brood' door 'gsm' en 'bakkerij' door 'het internet' en deze hele situatie blijkt geheel normaal te zijn.
Om maar te zeggen dat ik net online een nieuwe gsm gekocht heb nadat ik mijn vorige in het water heb laten vallen en ik nu overal reclame krijg voor een nieuwe gsm... Achterlijk systeem.
Weetnog, die keer dat we het over de heiligheid van de middagpauze hadden? Wellicht weetgenog.
Om 12u komen klanten binnen om uit te checken. Collega Ghislaine leidt de check out in goede banen.
Of ze een taxi kunnen bestellen?
Uiteraard. Een telefoongesprek later blijkt dat de taxi rond 12u30 zal aankomen.
Of ze dan nog heel even de bagage in het onthaal mogen laten staan tot de taxi er is? Dan kunnen ze nog wat rondwandelen.
Om 12u35. Ik zit op een boot en voer een demo uit met klanten. Geroep van op de kade.
Mijnheer, mijnheer, onze bagage staat in het onthaal en die is nu gesloten! En onze taxi komt zodadelijk aan en dan kunnen we niet aan onze bagage en wat nu en al?
Ik roep collega Ghislaine op via de talkie walkie*. Geen gehoor. Het rolluik is inderdaad naar beneden. Ik ga dan maar zelf kijken of iemand deze (echt waar) heerlijke familie uit de nood kan helpen. Nope, iedereen is verdwenen. Ik help deze mensen aan hun bagage, want anders moeten ze tot 14u staan koekeloeren en tegen dan zal die taxi al lang ergens anders zijn.
Dat die mensen hun bagage niet voor 12u30 zijn komen halen is vanzelfsprekend geheel hun eigen schuld. Geen enkele Fransman/vrouw zal ook maar 1 seconde van zijn/haar pauze verspillen aan het uitzoeken of die mensen nog aan hun gerief zullen geraken. Zelfs als hij/zij zelf gezorgd heeft dat deze situatie ontstond. Als je daar achteraf iets van durft te zeggen, dan word je uitgekafferd voor asociale anticollega. De Fransman/vrouw is de belangrijkste mens ter wereld, de klanten zijn totaal ondergeschikt aan zijn/haar persoontje.
We moeten hier nog veel leren.
*Serieus maat, de Fransen met hun achterlijke vertalingen. De Académie française heeft een grondige hartshekel aan vreemde woorden in het algemeen en anglicismen in het bijzonder, dus elk woord van vreemde afkomst moet vertaald worden. Ge ziet het zo voor u.
De voorzitter van de Académie française: Mijne heren, den Amerikaan heeft iets nieuws uitgevonden: een toestel waarmee je al wandelend met iemand kunt communiceren op afstand.
De nobele heren: amai zeg, dat is speciaal. Dus eigenlijk een telefoon waarmee ge kunt gaan wandelen. *bourdonnement**
De voorzitter: wacht, wacht, het beste moet nog komen. Ze noemen het (korte pauze voor optimaal effect) WALKIE TALKIE!
De nobele heren barsten los in een uitgelaten gebrul en gelach.
De voorzitter veegt een traan weg, klopt met zijn voorzittershamer op zijn massief eiken voorzitterstafel: heren, heren, dat is allemaal bijzaak, want dat belachelijke woord moet nu nog vertaald worden in onze nobele Franse langue. Heeft iemand een voorstel?
Mijnheer 1: marchy parly?
Mijnheer 2: promenady bavardy?
Mijnheer 3: aller parler?
In ieder geval, ze geraken er niet uit, tot iemand in de zaal vraagt: wat was de originele naam nu weer? Talkiewalkie?
De nobele heren barsten uit in algehele hilariteit. Talkie walkie. Hahaha. Nounou. Nog zo één en het is kerstdag.
De voorzitter: Tja, de andere ideeën waren zo mogelijk nog idioter. Bij deze: vanaf nu heet dat toestel in het Frans officieel 'talkie walkie'.
De string - en dan hebben we het niet over de snaartheorie, noch de achterdijspieren, maar het kledingstuk - is helemaal terug. Althans, die indruk krijg je als je vakantiegangend Europa gadeslaat. Hoe zuidelijker de afkomst van ons kliënteel, hoe meer de string, tanga of blootleggende directoire te gewaarworden valt.
If you got it, flaunt it, zeg maar.
Afgelopen week kon ik tijdens twee losstaande aangelegenheden de derrières van de señoras en signoritas bewonderen. Een beetje raar, maar niet geheel onaangenaam.
Casus 1.
Ik wandel richting boot voor een check-out. Op het dek staan de twee mama's in het gezelschap mij op te wachten. Eén mevrouw staat in T-shirt en tanga en voor de rest helemaal niets, de andere heeft kleren aan. Op de boot lopen verschillende tienerjongens los. Zij zien dus dezelfde wangen als ik. Ik vind dat een beetje vreemd.
Casus 2.
Vader, moeder, dochter van ergens in de 20 met haar lief en dochter van ergens in de 10 zonder lief. De dochter van ergens in de 20 is een Spaanse señorita met hoge hakken en korte rok. En, zo mag ik tijdens de veelvuldige windvlagen gadeslaan, een string onder het wijdwaaierende rokje. Op de boot, naast mij, is de papa aan het sturen. Hij ziet dus dezelfde wangen als ik. Ik vind dat een beetje vreemd.
Ik wist het niet, maar blijkbaar slaat de 'G' in G-string op de G-snaar op een viool. De G is de sol en het Spaanse woord 'sol' betekent zon. Weer iets bijgeleerd.
De cijfers van volgend weekend
Vrijdag: 4 boten
Zaterdag: 9 boten
Zondag: 4 boten
Maandag: 9 boten
Op dinsdag en donderdag vertrekken nooit boten, op woensdag een handje vol.
Het is duidelijk dat in de zomer iéderéén op dezelfde dagen op reis wil vertrekken. Wat daar zo aantrekkelijk aan is is niet te vatten voor iemand die nooit op reis gaat in juli of augustus.
Het probleem is niet zozeer dat er te veel of te weinig werk is, het probleem is dat het zo ontieglijk slecht gespreid is. Op sommige dagen weten we letterlijk niet wat gedaan tot de klanten beginnen aan te komen, op andere dagen weten we niet waar gekropen van de drukte. We zijn met z'n tweeën om uitleg te geven. Op drukke dagen vallen de mechaniciens in. Er zijn vier mechaniciens op onze basis, die bijna allemaal in verregaande staat van luiheid verkeren. Ze doen wat moet, that's it.
Hun job werd enkele jaren geleden vereenvoudigd door de nieuwe manager die twee mensen aanwierf om klanten op te leiden. Tot dan moesten zij dat doen. Goesting of geen goesting.
We hebben één tot anderhalf uur werk per opleiding. Als je een dag van 13 boten hebt, dan zit je algauw aan 15 uur werk voor twee personen: 7,5 uur per hoofd. Die 15 uur worden echter niet gespreid over de hele dag, maar vallen tussen pakweg 15u en 17u30. We moeten er dus in slagen om op 2,5 uur al die klanten een opleiding van een uur te geven. Rond 16u beginnen de collega's van het bureau mechaniciens te ronselen voor de demo's, want het gaat ons duidelijk niet lukken. Met zeer zeer ZEER veel tegenzin beginnen ze na een half uur zagen aan een demo. Eén van hen vertikt het ondertussen gewoon om ons te helpen. Hij gaat ostentatief op een plastic stoeltje in de werkplaats zitten telefoneren als er gevraagd wordt om bij te springen. En de baas? Die doet niets. Of toch: hij geeft ons onder onze voeten dat de demo's niet zorgvuldig uitgevoerd worden en dat we er niet in slagen om ons werk behoorlijk te plannen.
Gelukkig is er nog Freddy, onze Schot. Als hij in zijne goeie is maalt hij er niet om en springt hij vrolijk bij. Maar dat is alleen als hij ziet dat wij het niet kunnen bolwerken.
Een Italiaanse manager, Franse mechaniciens en een Belgische klantenservice. Ik kan u verzekeren: dat botst af en toe. Het doet ook denken aan een ouwe mop:
In heaven: the mechanics are German,
the chefs are French,
the police are British,
the lovers are Italian,
and everything is organized by the Swiss.
In hell: the mechanics are French,
the police are German,
the chefs are British,
the lovers are Swiss,
and everything is organized by the Italians.
Wij zitten duidelijk in categorie 2.
En dan vraagt het management zich af waarom er zoveel verloop is bij het personeel.
Even verduidelijken: wij zijn trots op ons werk. We slagen er in om op een uurtje tijd de mensen een min of meer degelijke opleiding te geven zodat ze met een beetje vertrouwen kunnen vertrekken. Wat er daarna gebeurt heeft veel te maken met hun (over)moed om dat vehikel van enkele tonnen te besturen.
We zijn niet trots op ons bedrijf. Le Boat is een multinational waar geen echte bazen (meer) zijn, maar een board. Het enige waar die board in geïnteresseerd is geld. Geld voor henzelf en geld voor hun investeerders. Alles moet geld opbrengen. Niets is gratis. Ge wilt een lamp om 's avonds nog wat op het dek te kunnen vertoeven? Gij gaat die lamp die bij aankoop 20 euro kost betalen: 10 euro per week.
Ge wilt fietsen? Dat kan. Een plooifietske van de Décathlon, dat normaal 159 euro kost, maar door Le Boat aan 125 euro aangekocht wordt, wordt verhuurd voor 9 euro per dag. Als je een week (7 nachten, 6 dagen, dus 7 dagen betalen) een fiets wil huren, dan betaal je 63 euro. Dat fietske is dus op 2 weken afgeschreven. Die fietskes worden niet, ik herhaal, niet onderhouden. Bovendien zijn ze van dergelijke kwaliteit dat ze na twee weken klaar zijn voor de storthoop.
Dat zijn geen fietsen, dat is brol.
Le Boat probeert die fietsen zo lang mogelijk in de verhuur te houden. Laat ons stellen dat ze ongeveer 2 jaar zo'n 25 weken per jaar verhuurd worden, dan verdient Le Boat 3150 euro - 125 euro aankoop = 3025 euro aan zo'n fiets. Stel dat Le Boat in totaal zo'n 500 fietsen heeft. Ze verdienen anderhalf miljoen (op twee jaar) aan die fietsen. Ok, daar moeten wat belastingen op betaald worden, maar dan nog...
3025 euro winst per fiets, dat is een winstmarge van 2.420%. Dergelijke winstmarges worden maar in één andere sector gehaald: de drugshandel.
Boten hebben namen. De meeste boten hebben erg spannende en/of poëtische namen. Bij Le Boat doen ze daar niet aan mee: de Vision 3 SL 18 bvb. Of de Vision 3 DL 18. Gisteren lagen de Vision 3 SL 18 en de Vision 3 DL 18 naast elkaar. De naam verschilt heel weinig, 1 letter, de buitenkant is ook net dezelfde - wit met blauwe strepen - maar de boten zelf zijn technisch heel verschillend. En vooral: er zaten heel andere mensen op met heel andere bestemmingen en afkomsten.
Wendie stapt de Vision 3 DL 18 op om de mensen uit te checken. Ze heeft een Nederlandstalige checklist vast, maar op de boten zitten Zuid-Afrikanen. Vreemd, gaan we er nu al gewoon van uit dat Zuid-Afrikanen Nederlands begrijpen?
- Jullie gaan ons vandaag verlaten?
- Enigszins verbaasd: nee hoor, helemaal niet.
- Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.
Een half uurtje later. Poetsvrouw Morgane stapt op de boot.
- Mag ik al beginnen poetsen terwijl jullie inpakken?
- We willen helemaal niet inpakken, we trekken straks verder.
- Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.
Een half uurtje later. Fethi gaat de boten die aangekomen zijn voltanken.
- Tiens, er zitten nog altijd mensen op de boot. Nu ja, late check out wellicht.
De mensen kijken wat raar, maar hey: gratis diesel!
Hij is klaar met tanken en kijkt naar de boot ernaast. Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.
Het was de jaren '70, tijd van strenge winters, hete zomers, autovrije zondagen. Moeilijk te geloven, maar ik was toen al geboren en dus kind. Mijn grootouders maakten van die verre reizen, naar plaatsen waar je toen als kind alleen maar kon van dromen en mythische verhalen rond bedenken of af en toe iets lezen in een Asterix of Suske en Wiske: Noorwegen, Spanje, Tunesië, Bokrijk.
Het moet ergens eind jaren '70 geweest zijn dat ze opnieuw een grote vermoeiende reis ondernamen, dit keer naar "de Provence". Ze kwamen terug met verhalen en foto's van een fantastische brug, ah neen, geen brug, een Romeins aquaduct!
Dat was allemaal heel spannend want het waren jaren waarin je nog niet voor 3 euro en een sjiek de wereld rond kan vliegen. Kinderen van vandaag kunnen zich niet meer voorstellen wat voor pseudomilitaire operaties reizen toen nog waren.
Ik heb daarna nog zelden aan de Pont du Gard gedacht en bezocht het ding pas in 2012. Schoon en hoog en warm en al. Tegenwoordig wonen we maar zo'n 185 km van de Pont du Gard, maar toch hebben we de brug - pardon - het aquaduct nog niet opnieuw bezocht. Naar het schijnt kun je daar tegenwoordig ook kajaken. Dat hadden die Romeinen vast nooit gedacht. Misschien een ideetje om binnenkort eens te doen, met al die hittegolf.
Deze week kwam de Tour de Frans maar liefst twee keer aan de Pont du Gard voorbij. Schone beelden vanuit de schoonste Tour in jaren.
Op onze boten kun je zowel van binnen als van buiten sturen. We verzoeken de mensen altijd vriendelijk altijd van buiten te sturen. Voor de veiligheid enal. Binnen zie je vaak heel erg weinig. Als het mooi weer is vinden de mensen dat fijn. Dat verandert als het slecht weer is: het regent, het sneeuwt, de zon schijnt,... kortom, er is altijd wel een reden om niet naar ons te luisteren en toch van binnen te varen.
Vorige week komt een boot met Belgen aan. Ze hebben een drenkeling opgevist. Op de boot voor hen zat iedereen binnen, inclusief de kapitein. De 12-jarige zoon is vanachter van de boot gevallen en niemand heeft dat door. De jongen probeert zwemmend de boot in te halen, roepend en spartelend. Niemand hoort hem. Na enige tijd wordt hij opgevist door de vriendelijke Belgen die de achtervolging inzetten. Bij de voorgangers is er nog altijd geen vuiltje aan de lucht.
De Belgen slagen er in de aandacht te trekken en plots is het dikke pniek natuurlijk. Het zoontje blijkt niet meer aan boord, maar staat op de boot achter hen. En dat hadden ze niet door.
Vanaf nu halen we met enige schaamteloosheid dat verhaal aan als er weeral iemand zichzelf beter acht dan ons en vindt dat hij/zij zomaar onze goede raad in de wind mag slagen.
17u00. Een groep hoogbejaarde Britten komt het bureau binnengewaaid. Hun boot is een Vision, de meest complexe boot ter wereld. Hoogtechnologisch en met joysticks enal. Niet geschikt voor hoogbejaarde Britten. Dat zouden ze ondertussen in het hoofdkantoor wel mogen weten. Niet dus. Die mensen betalen 5000 euro voor een week vakantie, dat gaat het hoofdkantoor niet laten schieten.
Er staan dus 5 mensen in het kantoor die nauwelijks hun gsm uit 1996 kunnen bedienen en die moeten dadelijk een boot van 15 ton in beweging krijgen. Maar eerst is er nog: zeuren over de prijs van het wi-fi-bakske!
Om te beginnen is het schandalig dat er op een boot geen wi-fi is. Zeiden we niet al een keertje dat het gezeur over wi-fi bij ouderen van dagen een kwadraat keer zoveel is als dat bij teenhangers*? Ja dat zeiden we al een keertje.
Er moet 69 euro betaald worden voor een week wi-fi. Dat is duur, dat is waar. Die mevrouw had bij het boeken in het grootse Brittannië de raad gekregen om dat gewoon ter plekke te regelen. Dat ging haar toen 45 sterling kosten. Nu komt ze in Frankrijk aan en vertellen ze haar dat het 69 euro is. Dat is veel meer dan 45 sterling! Dat kan allemaal wel zijn, maar wij leven in continentaal Europa waar we eigenlijk geen flauw idee hebben hoeveel 45 sterling is. Meer nog, 45 sterling is hier niet eens een wettig betaalmiddel. En wie 45 sterling wil betalen moet akkoord gaan met de wisselkoers.
De mevrouw is not amused want nu kost dat wi-fi-dink haar maar liefst 6 euro (ZES EURO!!!!) meer dan toen ze het eigenlijk wou boeken.
Remember: die mensen hebben 5000 euro betaald voor een week vakantie. En nu staat ze letterlijk een half uur te zeuren en te dreigen over 6 euro.
Enter Mauro de Manager : "Tja madam, dat is door de Brexit hé. De wisselkoers is serieus bergaf gegaan sedert vorig jaar en voor jullie is alles nu duurder op het vasteland." Mauro heeft een geweldig talent om mensen te schofferen.
Ondertussen is het 17u30 en is mijn werkdag officieel afgelopen. De discussie kabbelt verder en er moeten ook nog drie auto's gecheckt worden voor transport. Ik overweeg ondertussen om de 6 euro gewoon op de desk te leggen als tegemoetkoming in hun kosten.
Le Boat biedt klanten die een éénrichtingstraject kiezen autotransport aan voor amper 150 euro per auto. Die 5 mensen zijn echt waar met 3 auto's van Engeland afgekomen en betalen nog eens 450 euro voor transport. In plaats van een vijfde te betalen voor een taxi die hen terugbrengt. Om maar even aan te tonen dat ze er warmpjes in zitten. Voor dat transport gedaan kan worden moeten die auto's natuurlijk gecheckt worden op krassen en dergelijke.
Rond kwart voor zes kan ik eindelijk aan mijn demo beginnen. Het morrende volk klimt aan boord en de uitleg begint. Typische onderbrekingen vinden veelvuldig plaats. Tijdens de uitleg over de sluizen wordt bvb. gevraagd waar de restaurants zijn, kendet?
Na twee uur (!) demo is het duidelijk: die mensen kunnen niet met deze boot overweg. Maar ik heb mijn job gedaan, het is ondertussen bijna 20u en ik wil naar huis.
De volgende dag.
De mensen van de Vision bellen naar het bureau. Ze zijn nu in Le Somail (Leuh Sowmeeei) en ze willen niet meer verder varen en we moeten maar voor een skipper zorgen.
Wij hebben geen skippers, dus ge gaat toch een andere oplossing moeten vinden.
Even later: we hebben een skipper gevonden bij Nicols (de concurrentie) maar dat gaat veel geld kosten en hij kent de boot niet. Wat nu?
Tja, we kunnen daarbij niet echt helpen.
Even later: we gaan die skipper niet betalen, mogen we hier niet blijven liggen voor de rest van de week?
Van ons mag dat, maar die boot moet in Port Cassafières geraken, dus als jullie de boot achterlaten ga je voor transport moeten betalen (1000 euro, nvdr).
Even later: Nicols (de eigenaar van de haven van Lo Somail) jaagt ons hier weg, we mogen niet blijven van hen.
Tja, Nicols is baas in zijn eigen haven, daar kunnen we niets op zeggen.
Jullie moeten daar wel een oplossing voor vinden hoor.
Lang verhaal kort:
Die mensen gaan de hele week in Le Somail blijven liggen en we zien wel hoe die boot in PCA geraakt. Typisch Frans/ Italiaans opgelost: er is een probleem, los het niet op maar schuif het voor je uit en veroorzaak nog meer problemen.
Het is jammer dat ik geen tijd heb, anders had ik die mensen voor 500 euro plus kost en inwoon naar PCA gevoerd.
Weirse mensen, ge zoudt ze met hun kop tegen de muur...
De 14de juli is in Frankrijk dé aangelegen gelegenheid om het belachelijkste aller vieringsmaatregelen boven te halen: vuurwerk.
Het is luid, het stinkt, het maakt dieren panisch en het veroorzaakt brand. Zou verboden moeten worden.
Naast de plezierhaven van Homps ligt een veldje. Jobstudenten waren dagen in de weer om met 3 luidruchtige bosmaaiers tegelijk het veld te maaien. Bosmaaiers zijn ook belachelijk. Ze zijn luid, stinken, maken dieren bang. Zou verboden moeten worden.
Ik kan me zo de gemeenteraad voorstellen.
- Bon, binnenkort is het weer quatorze juillet. Vuurwerk op het veldje?
- Yay!
- Iemand in het oppositie: euh, Monsieur le Maire, het heeft al 5 maanden niet geregend, is dat wel een goed idee?
- Tuttut, vuurwerk. Gij met uw populistisch gedoe altijd.
Om min of meer 22u stipt wordt het vuurwerk in gang geschoten. Om 22u01 vallen de eerste gensters op het kurkdroge veldje. Om 22u02 staat het veldje in lichterlaaie. Op dat veldje staat nog een halve ton vuurwerk te wachten. Nog enkele minuten beginnen omstanders en mensen die op de boten verblijven het vuur te doven met alles wat ze kunnen vinden. Tuinslangen, brandblussers, emmers water uit het kanaal.
De situatie loopt compleet uit de ✋ en de tonnen buskruit worden bedreigd door het vuur. Iemand heeft een briljant idee om de boel te redden en al het vuurwerk wordt met één enorme knal de lucht in geblazen. Vuurwerk afgelopen.
De volgende ochtend wordt de omvang van het gebeuren duidelijk. Weg grasveldje.
De Fransen vinden hun eigen patriottische ego belangrijker dan wat dan ook. Er moet nog heel wat meer canicule komen voor men gaat beseffen dat het misschien echt niet zo'n goed idee is om de natuur tijdens periodes van grote droogte in de hens te jagen.
Weet ge wat de grootste kl... is als je je gsm kwijt bent? Niet dat je al je foto's, contacten e.d. niet meer hebt, maar dat je al die apps opnieuw moet installeren en dat al die apps verschillende paswoorden hebben.
Vroeger had ik 3 paswoorden. Een heel sterk voor email, facebook en andere belangrijke dingen, een gemakkelijker voor gewone dingen en een zwak voor dingen waar je om één of andere reden een paswoord voor moet maken, maar die je daarna nooit meer zult gebruiken.
Ondertussen heb ik zo'n 30 verschillende paswoorden, voor elke aanlogging een ander.
Ik moet dringend een lijstje maken... Voor ik mijn volgende gsm ook verlies.
De hittegolf is officieel afgelopen. Het is slechts 35 graden overdag, dat catalogeren we hier niet onder de noemer canicule.
Op 28 juni 2019 werd het warmterecord in Frankrijk gebroken. 45,9 graden in de buurt van Nîmes. We hebben afgezien, ook al was het die dag maar 43 graden in Homps.
In het kantoor staat de airco ondertussen al een week of twee te snorren. De collega's op kantoor hebben dan ook een zware job, zo binnen aan de computer zitten. Wij niet, wij mogen de hele dag buiten rondlopen en in boten stappen waar de temperatuur kan oplopen tot 60 graden. Onze kantoorcollega's zijn dan ook heel begrijpend. Ze klagen al twee weken dat de airco helemaal niet zo goed werkt en dat het met zo'n 28 graden toch wel heel erg warm is binnen.
Het Canal du Midi is de ideale plaats om voorwerpen te verliezen. De tussenstand staat op een balpen van iemand anders, mijn zonnebril en mijn telefoon.
*telefoon*
Privénummer
- Hallo?
- Goeiedag, verkoopt u een bed & breakfast bij Carcassonne? Een vrouw met Nederlands accent.
- Inderdaad.
- Wij zijn op zoek naar een B&B.
- Dat treft, we hebben er eentje op overschot.
beetje blabla over aantal kamers, renovaties, scholen en winkels in de buurt... en er wordt de hele tijd op de achtergrond gefezeld.
- Over de prijs: We vragen ons af of u geïnteresseerd bent om een deel in cash te aanvaarden.
- Tja, dat hangt af hoeveel natuurlijk. We kunnen ons huis niet zomaar een pak onder de prijs verkopen, dat is tamelijk verdacht.
- (fezelfezel) Maar u bent niet vies van een beetje cash? (fezelfezel) We willen namelijk zo weinig mogelijk beschrijf.
- In principe niet, nee, maar zoals gezegd, niet heel veel. We verkopen trouwens ook liefst onze inboedel van de B&B, dat hoeft niet op de akte.
- (fezelfezel) We zouden daar graag even met u in persoon over onderhandelen. (fezelfezel) Het zou heel handig zijn mochten we elkaar dit weekend in Parijs kunnen ontmoeten.
- In Parijs? Dat zal niet lukken vrees ik. We kunnen hier niet echt weg.
- (fezelfezel) Maar we willen u graag snel zien. (fezelfezel) Lukt het donderdag?
- Neen, dat lukt niet, want we moeten werken. Het is zomer en erg druk, ik kan niet zomaar twee of drie dagen verdwijnen.
- (fezelfezel) Is Carcassonne ver van Parijs?
- Zo'n 800 km. Daarom kan ik niet zomaar even heen en terug.
- (fezelfezel) We kunnen uw reis vergoeden.
- Allemaal goed en wel, maar het is niet mogelijk.
- (fezelfezel) U hoeft niet met z'n twee te komen, uw vrouw kan thuis blijven.
- Mevrouw, het kan niet. Neen is neen. Welk onderdeel van het woord neen begrijpt u niet?
- OK, prettige dag nog
*klik*
Mensen, als ge uw zwart geld wilt witwassen gaat ge toch wat meer moeite moeten doen hoor.
Zaterdagaaf was het weer van Soirée des Saveurs ornaisonnaises in het dorp. Een waar volksfeest vol kunst, cultuur, vettig eten en alcohol.
Elk jaar komen alle producteurs uit hun hol en laten ze zich zien aan het gewone volk. Aangezien brouwerij OOF officieel nog altijd bestaat waren wij ook weer van de partij.
Vanwege de gigantische drukte op het werk misten we de openingsspeech van de burgemeester, helaas, helaas, en een kwartiertje na het openingsuur kwamen we met zo'n 100 flesjes fris bier aangesneld.
Nog een uurtje later waren die 100 flesjes haast allemaal leeg en werd er in allerijl vers bier aangevoerd.
Het is nog altijd gloeiend heet in Frankrijk en veel bezoekers beginnen hun avondje zuipen gaarne met een frisse pint.
Het was kortom weer een plezante avond, die enigszins ontsierd werd door de belangrijkste lokale afnemer van testosteron, cortisol en groeihormonen die voortdurend op zoek was naar een akkefietje. Een klein pietje moet immers gecompenseerd worden, dat is algemeen geweten. De burgervader greep persoonlijk in om de veldslag af te wenden.
Benieuwd of we volgend jaar wederom van de partij zullen zijn.
Ah ja, en we hebben weer geen enkele foto gemaakt voor ons plakboek.
Ergens in de jaren '60 van de vorige eeuw was er eens een Japanse dokter die probeerde uit te vissen hoeveel een mens moet bewegen om gezond te blijven. Hij stelde vast dat een normale Japanner slechts zo'n 5.000 stappen per dag doet, maar dat voor een gezonde levensstijl 10.000 stappen nodig zijn. Een half uurtje per dag goed doorstappen en je zou aan die 10.000 geraken.
Japan en later de rest van de wereld vielen als een blok voor dit fake news en tegenwoordig loopt bijna iedereen met een stappenteller rond, vaak zit dat ding gewoon in je smartphone of horloge ingewerkt.
Fake news? Yup! Er is namelijk geen Japanse dokter geweest die ergens in de jaren '60 wetenschappelijk onderzocht heeft hoeveel stappen iemand moet zetten om gezonder te leven.
Ergens in de jaren '60 van vorige eeuw was er eens een Japanse bedrijf dat een stappenteller ontwikkelde. Ze wilden de stappenteller een catchy naam, een pseudowetenschappelijke uitleg en een leuk imago geven, daarom noemden ze het de 10.000-stappen meter. Ze verzonnen er een wetenschappelijk onderzoek bij - dat dus nooit plaatsgevonden had, maar ergens in het hoofd van een slimme marketeer ontstaan was. Ze kozen specifiek voor 10.000 stappen omdat het Japanse teken voor 10.000 een beetje op een stappend figuurtje lijkt: 万.
Een mooi rond getal, een geloofwaardige "wetenschappelijke" uitleg en daarbovenop een passend symbool, het kon allemaal niet toevalliger. Ik verzin niets, dat mag je helemaal zelf checken.
Echt onderzoek kwam er pas vele jaren later en het blijkt dat meer dan 7.000 stappen per dag niet echt een gezondheidsvoordeel oplevert. Het getal 10.000 is dus niets meer dan het gevolg van een slimme marketingcampagne die zich wereldwijd in het collectieve geheugen genesteld heeft. Als er dus ook nog eens zo'n gezondheidsgoeroe in je familie- of kennissenkring bij hoog en laag beweert dat je elke dag 10.000 stappen moet doen, dan kun je dit verhaal opdissen. Leuk tijdens de volgende brunch, waar je tegelijk kunt vertellen dat je voor de gezondheid alcohol beter 's morgens dan 's avonds drinkt en meteen een fles champagne ontkurkt.
Waarom nu dit verhaaltje? In mijn horloge zit een stappenteller ingewerkt die zoemt als ik 10.000 stappen gezet heb. Op drukke werkdagen is dat soms al voor 11u. Soms wandel ik bijna 25.000 stappen op een dag, meer dan 15 kilometer.
Het kan maar beter waar zijn, dat je van al dat stappen gezonder wordt, want vermageren doe je er in ieder geval niet door...
We krijgen elke week op zondag ons uurrooster voor de volgende week. Dat we dat uurrooster eigenlijk al de week voordien moeten krijgen? Een kniesoor die daar spel van maakt. Wendie en ik hebben natuurlijk het geluk dat we in hetzelfde bedrijf werken en we de planning ook zelf kunnen inkijken. Zo kunnen we onze uurroosters al op voorhand min of meer weten. We werken allebei 28 uur per week. Vier dagen werken en drie vrij.
Het boekingskantoor van Le Boat houdt op geen enkele moment rekening met de bezetting van een basis, dat is de manager zijn probleem. Op sommige dagen moeten we 12 demo's doen. Meestal pas vanaf 15u. Een demo duurt een uur en we zijn met z'n tweeën. Je kunt vast zelf uitrekenen tot hoe laat we dan in principe bezig zijn.
Het komt er in werkelijkheid op neer dat we tamelijk vaak behoorlijk wat overuren presteren, soms tot 40 uur per week.
In Frankrijk moet je wekelijks je minimum aantal uren halen, niet maandelijks. Glijuren bestaan niet. Dat betekent dat we op rustige weken soms met onze vingers zitten te draaien en de week nadien 15 overuren presteren. Heb je een uur te weinig gewerkt? Dan word je een uur minder betaald. Overuren worden aan 10% of 25% uitbetaald.
Als we weer een keertje te veel uren gedaan hebben krijgen we onder onze voeten van de manager. Dat we minder moeten werken. Onze reactie is standaard: 'dan moet je ons minder uren geven.'
Deze week moeten we door de vele boten niet 4 dagen werken, zoals in ons contract vermeld, maar 6. Ik ben benieuwd aan hoeveel overuren we deze week gaan geraken. En of de manager ons weer gaat uitkafferen.
Er is - terecht- veel te doen over het milieu. Politici doen niets want ze zitten met hun handen in de zakken van de grootindustrie te graaien, grootindustrie die daar alleen geld in kan stoppen als ze het milieu naar de kl helpt. We drinken al vele tientallen jaren nauwelijks (niemand is perfect) producten van Coca Cola, eten of drinken nauwelijks iets van Nestlé, gaan nooit naar fastfoodketens, drinken kraantjeswater, brouwen ons eigen biologisch bier en we hebben geen kinderen.
Anders is het met ons werk. We dragen actief bij tot de verpesting van het milieu. Het begint met ons vervoer erheen. We wonen zo'n 20km van onze job. Openbaar vervoer is er niet en 20km fietsen is echt te ver, zeker na een hele actieve werkdag en onder een loden zon.
We hebben echt al gekeken voor een elektrisch voertuig, dat in Frankrijk voor 80% aangedreven wordt op kernenergie, maar aangezien we de lotto nog altijd niet gewonnen hebben is zelfs een belachelijke Twizy ons te duur. We rijden ongeveer 7.500 km per jaar enkel van en naar het werk. Een Twizy zou ons nauwelijks iets kosten op vlak van elektriciteit (hoop en al 100 euro), maar er komt een huurprijs bij voor de batterij. In ons geval maar liefst 50 euro per maand. Die Twizy kost 8.500 euro plus 700 euro per jaar om ermee te rijden. Binnen 5 jaar moet die batterij vervangen worden, enzo voort.
Onze oude diesel verbruikt weinig. Die 7500 km woon/werkverkeer kost ons qua verbruik pakt 675 euro per jaar. Aangezien we deze auto al hebben, kost hij ons in aankoop niets. Over 5 jaar gespreid kost ons woon/werkverkeer ons dus zo'n 3.375 euro, een verschil van 8.500 euro met die Twiezie.
Natuurlijk moeten we ook slijtage in beschouwing nemen. Onze Peugeot kost ons jaarlijks wel wat om hem in het verkeer te kunnen houden. Maar dan nog komen we niet aan die 8.500 euro verschil.
Zolang onze Peugeot rijdt, blijven we ermee rijden. Een oude auto behouden is minder milieuvervuilend dan een nieuwe in verkeer stellen. Ecologisten mogen zo veel beweren als ze willen, dat is een vaststaand feit. De milieukost om een nieuwe auto te produceren, zelfs een elektrische, is vele malen hoger dan de milieukost van een oud wrak.
We gaan ook regelmatig op de snorfiets werken. Met een verbruik van 4l/100km kost die ons nog minder en naft schijnt minder erg voor het milieu dan diesel.
Een tweede feit is dat die boten op het kanaal behoorlijk milieuvervuilend zijn.
Dat begint al met de motor: alle boten zijn uitgerust met een zwaar vervuilende dieselmotor, de meeste zonder roetfilter. Een boot verbruikt per vaaruur gemakkelijk 8 à 10 liter diesel en dan mogen ze de generator nog niet aanzetten, wat uiteraard ten volle gedaan wordt om die airco te laten draaien die ook nog eens extra warmte de lucht in jaagt. Een uur of 5 per dag varen, maal het aantal dagen, tel uit je verlies.
Die boten moeten schoongemaakt worden. Op het werk worden wel wat ecologische productjes gebruikt, maar die komen natuurlijk ook allemaal in het water terecht.
De chemische verf waarmee een boot geschilderd werd vergaat en komt in het kanaal terecht.
De bewegingen van de boot, vooral van de schroef, zorgen voor extra algengroei, woelen sediment op, waardoor het zonlicht niet in het water kan doordringen en plantengroei belemmerd wordt.
En dan hebben we het nog niet over de afvoer van afwas-, douche- en toiletwaters. Ook die komen allemaal lekker in het kanaal terecht. We raden onze klanten altijd af om in het kanaal te zwemmen of de vis er uit te eten...
Heel veel klanten zijn gechoqueerd als ze te horen krijgen dat de afvoer van de toiletten recht in het kanaal terecht komt. Dat ze eerst vele (tien)duizenden kilometers gevlogen hebben met een kerosineslurpend vliegtuig, daarna met de taxi naar de basis gebracht worden om vervolgens een week lang enkele tientallen of honderden liter diesel in de lucht te jagen, met de taxi terug naar de luchthaven en hophop het vliegtuig weer op allemaal, dat is normaal. Maar een kakske in het kanaal? Dat is een groot schandaal!
En dan maar klagen dat het warm is...
Ze zeggen wel dat je de hand niet mag bijten die je voedt, maar het is allemaal heel erg mottig en ik stel me daar vaak vragen bij. Aan de andere kant moeten we natuurlijk ook kunnen eten en drinken, want anders gaan we dood en een lijk is ook erg vervuilend met al die zware metalen er in.
Er zit in ieder geval een enorm potentieel in elektrische kanaalboten. De eerste die daarmee begint maakt een fortuin. Maar dan moet er natuurlijk geïnvesteerd worden in infrastructuur. Zoals altijd knelt daar natuurlijk wederom het schoentje: wie gaat dat betalen? Niet de bootverhuurbedrijven, die zijn alleen maar geïnteresseerd in zo veel mogelijk cashen. Uitgaven moeten beperkt en vermeden worden. De overheid? Voor enkele tientallen boten die op dat kanaal rondvaren? Terwijl dat kanaal jaarlijks al vele miljoenen aan onderhoudt kost? Haha!
Des middags verwijderen we ons een beetje van de werkplek. In Frankrijk duurt de middagpauze traditioneel 2 uur en daar wordt niet aan geraakt. Wij hebben 'geluk', onze pauze duurt maar anderhalf uur. Voor een Belg is dat ontiegelijk lang, zo'n middagpauze. Wat doe je dan? We eten onze boterhammen op en dan blijft er nog een uur en een kwartier pauze over. Fransen gaan naar huis, eten een uitgebreid driegangenmenu, doen van siësta en keren dan terug naar het werk. Desnoods 15 km rijden.
Bij Le Boat werken wat mensen die tamelijk ver wonen en niet heen en terug geraken op anderhalf uur. Die eten 's middags in de eetzaal (beeld je de meest onhygiënische en ongezellige plek waar je kunt eten in, het is nog erger) en hangen dan nog een dik uur rond in de werkplaats. Wij zouden na een half uur al lang weer aan het werk gaan wegens strontvervelend. Niet de Fransen. Pauze is pauze. Punt.
We zonderen ons af, met onze stoeltjes en tafeltje, naar een picnicplaats. Meestal in de buurt van het Meer van Jouarres, maar sedert de hittegolf verstoppen we ons onder de platanen in de buurt van de sluis van Ognon. Daar zien we dan vanaf 13u boten aan en af varen. Van ons en andere maatschappijen.
Een boot van Nicols, de concurrentie uit Le Somail, die de afgelopen 24u in Homps had doorgebracht en bevolkt wordt door een Brits koppel dat zich puffend en steunend doorheen de dag bewoog vaart voorbij. Nu ja, bewoog... Van een stoeltje onder een boom 3 meter verder naar de boot en terug. Dat het toch wel warm was.
Tijdens onze demo's hameren we er op dat mensen moeten uitkijken als ze onder een brug door varen, dat de kapitein altijd iedereen moet waarschuwen. Sommige bruggen zijn zo laag dat je er zelfs zittend bijna niet onderdoor kunt. En dan nog gebeuren er soms ongelukken.
Porte de garde du demi ognon
De porte de garde du demi ognonis blijkbaar iets speciaals. Een enkele sluisdeur, dus geen sluis, met een voetgangersbruggetje erover. Dat bootje vaart voorbij, ik zie de mijnheer aan het roer onder de brug navigeren en - zoals het hoort - zich een beetje bukken. Dat brugje is amper 50 cm hoger dan de boot. Zijn vrouw, die achter hem staat, met haar rug naar de brug toe, ziet niet dat de brug haar gaat bespringen en knalt er keihard met haar hoofd tegenaan. Omdat dat nog niet erg genoeg is van zijn eigen, dondert ze de trap naar het achterdek af. Ik spring recht en spurt de boot achterna. De mevrouw is alweer rechtgekrabbeld en bloedt uit al haar voorhoofden. Wie ooit een hoofdwonde heeft mogen aanschouwen weet dat we over een rode fontein praten. Haar knieën zijn bont een blauw, overal bloed op de boot, the works.
Een zittend persoon moet zich bukken om onder dat bruggetje door te varen op dit type boot
Ik ben ondertussen al een ambulance aan het bellen. Iets wat veel te lang moet duren overigens: 7 minuten en 6 seconden(!). Zij is gelukkig bij bewustzijn gebleven, de man probeert aan te meren, ik help terwijl ik aan de lijn blijf hangen, zij begint zowaar het bloed van de boot te vegen en protesteert dat er een ambulance gebeld wordt. Dat is toch helemaal voor niets nodig en dat ze helemaal niet naar het ziekenhuis wil. Een andere boot stopt ook, met iemand die iets van EHBO kent aan boord. Kunnen we van een geluk bij een ongeluk spreken? De mevrouw blijft protesteren, haar mijnheer staat er op te kijken als een hond op een zieke koe. Anderen doen al het werk voor hem. Hij beseft wellicht dat hij zwaar in de fout is gegaan.
Ik vraag mijnheer EHBO of alles ok is, sommeer een jongen om de ambulance in de gaten te houden en moet daarna vertrekken, want onze pauze is afgelopen.
Ze hebben in ieder geval iets anders te vertellen als ze thuis komen dan 'het was warm'.
We hebben ons voor we naar het zuiden verhuisden voorgenomen dat we nooit over de warmte zouden klagen, maar na 6 jaar is het toch gebeurd. Afgelopen vrijdag werd er 43 graden in de schaduw voorspeld. In de schaduw. In de zon mag je er blijkbaar 10° bij doen. In Frankrijk mag je weigeren te werken als de werkgever geen speciale maatregelen neemt om de hitte te bestrijden. Wij zijn daar vet mee, want de klanten komen bij voorkeur aan op het heetste moment van de dag. Onze baas heeft kilo's water gekocht en liet iemand ijsblokjes halen om in emmers met water te gooien die op strategische plekken op de kade gezet moesten worden. We vertelden al dat onze baas Italiaan is met een speciaal gevoel voor humor. Water met ijsblokjes om ons te verfrissen...
Uiteindelijk werd het vrijdag slechts 41°. Oef. Stel je voor. Ik moest enkel 's namiddags werken, daar waar normale bedrijven hun personeel net laten stoppen om 14u. Ik ging het allemaal rustig aanpakken en veel pauzeren enal.
Op een kaart ziet dat er zo uit.
Het uiteindelijke verdict was dat ik op 3u tijd 9 km gewandeld had met een gemiddelde van 6km/h, 5 boten verplaatst en nog wat boten uitgecheckt. In belachelijk idioot warm weer. Halverwege de middag kreeg ik een klopke en moest ik mij een kwartiertje zetten. 's Avonds bleek ik 5 liter water gedronken te hebben, ik vermoed een persoonlijk record en had ik 0 keer geplast.
Een koppel dat aankwam vond het nodig om uitgebreid en luidruchtig te klagen over de hitte (hun boot had airco). Na enkele minuten had ik er schoon genoeg van en terwijl het zweet uit mijn broekspijpen in mijn schoenen stroomde zei ik poeslief dat ze geluk hadden dat ze niet in deze hitte moesten werken, dat ze toch maar lekker fijn weer hadden gehad tijdens hun vakantie. Ik denk dat ze het door hadden. Toeristen, tsss, als het regent is het ook goed.
Ondertussen blijkt dat er minstens 8 mensen overleden zijn als direct gevolg van de hitte. Hoeveel er indirect overleden zijn is niet vast te stellen. Het is me wat, die opwarming van de aarde die zogezegd niet bestaat...
Vrijdag wordt het - wait for it - drieënveertig (43) graden. Werken in boten zonder airco betekent dat we moeten werken in haast letterlijk helse omstandigheden. Haast letterlijk, want de hel zal aanvoelen als de koelruimte van de Colruyt in vergelijking met dit.
Jullie zullen het ons vast vergeven dat we geen compassie hebben met België, waar het ochot ochere amper 30 graden wordt.
Tussen al dat werken door moet er af en toe ook eens serieus nagedacht worden. Waar we volgende winter op reis willen gaan bijvoorbeeld.
Er zijn al wat concrete plannen om begin november de schitterende stede Benidorm te bezoeken en van ons pensioen te gaan genieten... Nu u terug op uw stoel zit na ervan af gevallen te zijn kunnen we ons nader verklaren : Primavera Sound Festival organiseert dan een spin-off festival in Benidorm in het Magic Robin Hood camp. Een idee dat zo zot is dat het enkel als geniaal gecatalogeerd kan worden.
Er zijn amper 1000 tickets voorradig, die zijn inclusief overnachtingen en full board. Een mens kan er niet voor sukkelen. De artiesten verblijven in hetzelfde vakantiepark en hebben beloofd zich te gedragen als ze tussen hun fans lopen. Dat lijkt mij op persoonlijk vlak de hel. Door 1000 man herkend en aangeklampt worden.
Klantvriendelijkheid, het is me wat. Meestal zijn de klanten vrolijk, ze komen aan, vertrekken op vakantie, krijgen een hoop uitleg en dan mogen ze enkele dagen/weken zelf een boot besturen op één van de drukst bevaren kanalen van Europa.
Meestal.
Afgelopen week was het raak. Vier Engelsen, ongeveer 30 jaar oud. Twee vrouwen komen de financiën regelen, de mannen waren nergens te bespeuren. Ze waren om 3u opgestaan om tijdig in Homps te raken en dus moe en slechtgezind.
Het inschrijven en betalen gaat vlot, maar dan blijkt dat we maar 3 fietsen meer hebben. Vorige week hebben we zo'n 70 fietsen uitgestuurd en die zijn bijlange na niet allemaal teruggekeerd naar hun basis. Het lijkt belachelijk maar collega Ghislaine is de hele dag bezig geweest met het contacteren van andere basissen om nog wat fietsen te vinden. In een normaal bedrijf zou dat allemaal niet zo moeilijk zijn. Le Boat is echter geen normaal bedrijf. Elke basis beschouwt de andere basissen als concurrenten, niet als collega's.
Er is dus geen fiets.
De hel breekt los. 'This is unacceptable! What kind of company are you? Our whole holiday is ruined! We can as well go home! You will find us a bicycle!'
Ghislaine probeert de gemoederen te bedaren met de belofte dat er morgenvroeg een fiets zal zijn.
'Tomorrow is not good enough! We want that bicycle now! Hire a bicycle! We want our money back!'
Er wordt door de twee blondines geroepen dat het een lieve lust is. Ghislaine blijft merkwaardig kalm en blijft maar proberen om de gemoederen te bewaren.
'This is unacceptable! You're incredibly rude!' Enzovoort enzoverder.
Na 10 minuten verlaten we eindelijk het bureau en kan ik aan de demo beginnen. De twee mannen, die er niet bij waren en dus van niets weten laten zich door dat gebrek aan kennis helemaal niet uit het lood slaan en ze mengen zich vrolijk in het debat dat zich helemaal tegen mij keert.
Iedereen gaat in het defensief, de stellingen worden ingenomen en de loopgraven worden gegraven. Het gaat van kwaad naar erger en na 10 minuten heb ik er schoon genoeg van.
Als mijn collega plots met een fiets komt aangereden en de discussie dus logischerwijs gesloten kan worden, zegt één van de heren doodleuk 'you're fast enough to take our money, but not fast to provide a service'. En dat tegen iemand die voor het minimumloon werkt.
Dat is voor mij de druppel en ik pak mijn boeltje met de mededeling dat ik dit niet hoef te pikken en als ze niet onmiddellijk ophouden ze naar hun demo en vakantie kunnen fluiten.
Een risico, besef ik meteen, maar het draait goed uit. Ze houden hun b... mond en ik kan beginnen aan de demo. Naar het einde worden er zelfs al terug wat grapjes gemaakt.
Het stomme is dat ik mij verontschuldigde, terwijl zij duidelijk de verwende nesten zijn die het niet gewoon zijn dat het plebs niet meteen aan al hun wensen voldoet.
Als een boot terugkeert na enkele dagen of weken van dikke fun en machtige avonturen moet er een check out gebeuren. Is er schade, waren er mechanische problemen, is er iemand verdronken,...?
Die ochtend in Homps, 8u45. Ik stap een boot binnen waar twee koppels mij opwachten, klaar om te vertrekken. De taxi arriveert zodadelijk. Veel mensen werken die laatste ochtend de laatste etensresten weg, want ze kunnen toch bijna niets meenemen. Hier is het niet anders. Het ontbijt zit achter de kiezen. Maar er zijn nog dingen over, zoals de laatste fles rode wijn. Inderdaad, deze mensen dachten 'it's always borreltime somewhere on the planet', dus maakten ze hun laatste fles om half negen 's ochtends soldaat.
Hipshopshop.
Op een boot is niet zomaar internet. De kabel is al rap te kort. In Europa is dat tegenwoordig niet langer één groot probleem, mensen die van ver komen huren graag al eens een 4G-ontvanger anders betalen ze zich blauw aan roamingkosten als ze een halve e-mail downloaden.
Deze morgen houdt een Britse mevrouw me tegen. Ja, Brittannië hoort niet bij Europa. Of ik eens kon kijken of hun bakske het wel deed. Ze waren al 6 dagen onderweg zonder internet. Twee bejaarde koppels zonder internet, dat is tegenwoordig veel erger dan tieners zonder internet. Ik zet mezelf dus al een beetje schrap voor mocht het niet lukken.
Blijkt dat de Wi-Fi code die ze gekregen hebben niet de juiste is. Daar valt helaas niet veel aan te doen.
"Oei, dan kunnen jullie geen contact opnemen met de kinderen."
Hoogbejaarde mijnheer : "ach, dat is niet zo erg, die overleven dat wel. It's just the porn... (wijst naar zijn vrouw) It's so bad, I had to roger the cabin boy. "
Waarschijnlijk heeft de halve wereld al lang gekeken, maar pas onlangs zijn we zelf begonnen aan The Kominsky Method op Netflix.
De eerste aflevering hakt er meteen stevig in op emotioneel vlak, maar zonder de flauwe meligheid van veel andere tragikomische series.
De meeste mensen die een boot huren betalen veel voor enkele dagen vakantie. Die boten kosten stukken van mensen en er is elke keer een hoop volk bezig om de boot in orde te krijgen: mechaniciens, schoonmaakploeg, onthaalmedewerkers, personeel om te boeken, mensen die uitleg geven, enz. Ah, en managers natuurlijk, een diersoort waarvan enkel zij weten wat precies hun bestaansreden is.
Die kostprijs zorgt ervoor dat het bemiddelde tot rijke mensen zijn die een boot huren. Zoals gisteren: opa en oma, twee zonen met vrouwen en kroost kwamen het onthaal binnengewaaid. Loafers, roze broeken, dito polo's, geföhnde kapsels bij de mannen en vrouwen met donkergeverfde haarwortels.
De parking op een doordeweekse zondag: Maserati, Porsche, Jaguar... en een doorsnee Mercedes
Opa had fortuin geërfd of gemaakt, dat was niet duidelijk. Wat wel duidelijk was: hij was gewoon dat iedereen meteen voor hem sprong. Hij zou zelf wel zeggen hoe hoog. Oma was al lang blij dat er wijn aan boord was. De twee zoontjes waren typische fils-à-papas die niet alleen de rijkdom van papa erfden, maar ook zijn arrogantie op punt hadden gesteld. Eén van de twee was overigens al behoorlijk gemarineerd. Het was immers al namiddag toen ze aankwamen. De schoondochters hadden niet veel in de pap te brokken.
De mijnheer moest nog een keer de gegevens van de passagiers ingeven. Hij had dat al een keer gedaan bij het boeken en hij liet duidelijk merken dat hij niet gediend was van dat inefficiënt gedoe. Hij slaakte diepe zuchten en rolde met verschillende ogen.
Vrouwen en kinderen werden ingezet om de auto's leeg te halen en de boot in te tasten, de mannen zouden zich van de belangrijkste taak kwijten: navigeren.
Eerst moest er natuurlijk wat uitleg gegeven worden. Uitleg waarbij de papa voortdurend 'terloops' vermeldde dat "zijn boot dat systeem ook had, maar uiteraard beter".
Er ontstond een kleine discussie over het uur van terugkomst. Als er niet bijbetaald wordt moet een boot om 9u 's ochtends ingeleverd worden. Tot 12u kan ook, maar dan moet je dokken. Papa had betaald tot zondag. Dat wou volgens hem zeggen dat ze pas zondagavond terug moesten zijn en dat ze in principe zelfs maandag de boot moesten inleveren. Ik liet ze vrolijk beweren en stuurde ze naar het onthaal, waar nogmaals duidelijk gemaakt werd dat de boot echt wel om 9u binnen moest zijn. Papa en zijn fils waren not amused. Plots zagen ze hun lang weekend van drieënhalve dag gedicemeerd tot twee vaardagen. Dat die sluiswachters er om 19u de brui aan geven was ook buiten hun verwachtingen gerekend, want ze dachten dat ze vandaag ook nog enkele uren zouden kunnen varen.
Hun plan was heen en terug naar Carcassonne. Carcassonne ligt op ongeveer 9u varen van Homps. Op een hele dag kun je maximaal 8,5 uur varen op het Canal du Midi. Er zijn namelijk sluizen met sluiswachters met stipte uren. Dan kozen ze maar de andere richting. Of ze vandaag nog in Capestang konden geraken, zo'n 6 uur varen. Dat dat niet ging, want vanaf zonsondergang mag niet meer gevaren worden. Lang verhaal kort: het was duidelijk dat reglementen vooral gemaakt waren om het plebs binnen het gareel te houden en die reglementen niet van hen op toepassing waren.
De sfeer was opperbest. Op een andere boot dan, want op deze boot werd er gezucht dat het een lieve lust was. Die plebejer in zijn blauw T-shirt ging de proletariërs eens de les lezen, dat konden ze niet zomaar over hun kant laten gaan.
Toen mocht opa aan het stuur gaan zitten. Hij had ook een boot, had hij dat al vermeld?, met een joystick. Dat zou dus een makkie worden. Ik legde alles duidelijk uit, jaja, hij had het wel begrepen, hij voer wellicht al langer dan mij... Konden we wat voortmaken?
We staken van wal en kozen het ruime sop. Na enkele honderden meters mocht mijnheer een bocht van 180° maken. Daarbij mocht hij de joystick inschakelen, maar wel pas als de boot volledig stil lag, zoals ik al enkele keren vermeld had. Bij het omschakelen verlies je immers een drietal seconden de controle over de boot. Mijnheer vond echter dat hij zelf meer wist van boten dan het gepeupel en hij schakelde in volle vaart over naar de joystick. Zoals het gepeupel voorspeld had, verloor hij de controle over de boot, die aan een rotvaart tegen de oever aan knalde voor hij de controle herwonnen had.
Ik bleef beleefd, klant is koning en als er schade is zal hij ze betalen, maar het was toch even moeilijk om rustig te herhalen - voor de zesde keer - dat hij de boot echt moet stoppen voor hij overschakelt.
"Maar op mijn boot schakelt dat onmiddellijk."
"Op deze boot niet, bovendien verwacht ik dat u naar mij luistert, ik ken deze boot beter dan u."
Daarna keerden we terug met een mijnheer die heel voorzichtig navigeerde. Hij had nu toch door dat deze boot niet zo snel reageerde als zijn eigen boot, dus hij zou behoedzamer varen.
Bij het opmeten van de schade voor vertrek ontspon zich nog een discussie met de ingelegde zoon, die vond dat elk krazje aangeduid moezd -hips- wordn op mijn pppapier, wand hij -hips- kende onze soort wel en we zoudn ze laten -hips- betalen voor elk krazje dat wist hij zekerst want zo verdienden we ons geld. Ik liet weten dat ik geen enkel persoonlijk gewin had bij het oplichten van onze klanten en dat ik enigszins beledigd was door zijn insinuaties. Bij het afronden vermeldde ik nog even fijntjes dat er tijdens het navigeren geen alcohol gedronken mocht worden door de stuurman, terwijl ik het zoontje/de eerste stuurman staalhard in de ogen keek. Heel even leek het alsof hij mij geloofde.
Update:
Gisteren telefoon. Ik had tijdens de demo de pappi meerdere keren op het hart moeten drukken om de joystick voorzichtig te gebruiken. Dat ding is hoogtechnologisch en kan geen bruuske of langdurige mishandeling aan. De pappi had mijn raad duidelijk in de wind geslagen want hij was er in geslaagd om een motor te verbranden. Uiteraard was dat mijn schuld.
Kwade klanten.
Wij hebben dus samen met veel andere Belgen in het buitenland niet kunnen stemmen voor de federale regering. Dat is Een Schandaal. Daar hebben we geen uitleg, laat staan verontschuldigingen voor ontvangen.
We wonen in Frankrijk en betalen hier belastingen. We mogen echter ook niet voor de Franse regering stemmen die ons geld wel investeert in zaken (autocorrect veranderde dit heel toepasselijk in 'zakken') waar we niet over mogen meebeslissen.
De enige stem die we konden uitbrengen was voor Europa, dat mocht nog net. Maar dan wel enkel voor Franse kandidaten.
'Wat maakt die ene stem nu uit?' hoor ik je vragen. Weinig tot niets, maar het gaat over het principe.
Bovendien is een stem van een buitenlandse Belg vaak een meer gematigde stem. Het Vlaemsch behang stelt in het buitenland niets voor. We zijn immers zelf migranten, wat zouden we voor een fascistische partij stemmen.
Wallonië heeft het min of meer begrepen en kijkt/stemt naar/voor de toekomst. Vlaanderen wentelt zich liever in zijn bruine verleden.
Bijna de helft van de Vlamingen kiest liever voor een zwarte toekomst dan voor een toekomst tout court. Migratie vindt de Vlaming extreem belangrijk, het milieu totaal onbelangrijk.
Wie vandaag nog altijd niet door heeft dat migratie de sleutel is tot de toekomst van Europa en migranten enkel ziet als een aanval op 'onze waarden' (als iemand eens zou willen uitleggen wat 'onze waarden' zijn, ik ken die niet...), die heeft het niet begrepen. De Europeaan wordt met rasse schreden ouder. Pensioenleeftijden worden opgetrokken.
Iemand moet mij ook eens verklaren waarom we enerzijds duizenden vacatures niet ingevuld krijgen en anderzijds migranten met hoge diploma's in de kuisploeg aan de slag laten gaan. Toen ik nog in Vooruit werkte, poetste daar een Afrikaanse bio-ingenieur, want zijn diploma was in België niets waard. Een eenvoudig examen zou dat probleem goedkoop kunnen oplossen, maar politici prefereren te vertellen dat die jongen a) een illegaal, b) een economische vluchteling, c) waarschijnlijk een terrorist, d) een neger e) een drugdealer of f) een combinatie van meerdere van voorgaande is. Bovendien pakt hij ons werk af en trekt hij ocmwsteun en al.
Maak het kiesvee bang en ze kiezen voor jou. Of voor het Vlaemsch behang in het geval van de NV-A. Even terzijde : de analyse van BDW na het verlies van de verkiezingen werd beschouwd als lichtelijk geniaal in de vaderlandsche pers. Nochtans zei De Wever niets over het feit dat de NV-A zelf verantwoordelijk was voor de massahysterie omtrent 'illegalen'. Dat de NV-A op die manier haar eigen kiezers in de armen van het Vlaemsch behang gedreven heeft.
Migranten zouden de oplossing kunnen zijn voor een hoop sectoren waar men geen personeel vindt en ze kunnen de pensioenen betaalbaar houden. 'Onze' mensen halen hun neus op voor vuil of zwaar werk en 'onze' mensen zijn niet intelligent genoeg om zware studies te doen. Tegelijk zijn dé problemen nooit de schuld van 'onze' mensen, maar van de anderen. Lekker gemakkelijk.
Een stem voor xenofobe partijen is een stem tégen de toekomst, niet voor. Er zit een enorm potentieel in die, laten we wel wezen, enkele duizenden mensen die hier een beter leven zoeken. Het Vlaemsch behang liet onlangs een bericht op de wereld los dat er een half miljoen migranten naar België verhuisden de afgelopen 5 jaar. Dat 1) 250.000 mensen ons land ook verlieten en 2) 2/3de van dat half miljoen Europeanen waren, vertelden ze er gemakshalve niet bij. Maar ondertussen werd het bericht massaal op sociale media gedeeld door het volk dat te achterlijk/te lui/te lomp/te xenofoob is om een kleine fact check te doen.
In heel Europa zijn de groene partijen er geweldig op vooruit gegaan. Het volk heeft een duidelijk signaal gegeven. Er moet iets veranderen.
Heel Europa? Neen, het bange boze Vlaanderen heeft een extreemrechtse ruk achter de kiezen.
Bruin Vlaanderen, waar het kiesvee liever leugenachtige politici die betaald worden door de grootbanken en de Monsanto's van deze wereld gelooft dan duizenden wetenschappers die geen enkel financieel voordeel halen uit hun onderzoek omdat plat populisme nu eenmaal gemakkelijker te begrijpen valt dan gefundeerd wetenschappelijk onderzoek.
Vlaanderen is één van de meest vervuilde regio's ter wereld. Maar wie dat durft te beweren wordt opzij geschoven als een naïeve pessimist. 'We mogen niets meer.' Geen vlees, niet met de auto rijden, niet vliegen, niet op vakantie, boe fucking hoe. Ieders persoonlijke luxe en comfort is belangrijker dan een gezond en leefbaar milieu. Die klimaatsverandering zal ook wel meevallen, is dat nu zo erg een paar graden warmer?
Mensen die tegenwoordig nog kinderen op de wereld zetten beseffen echt niet dat die kinderen het binnen enkele decennia ontelbare keren moeilijker zullen hebben dan wij vandaag met onze luxeproblemen. Oorlogen voor dingen die we vandaag als vanzelfsprekend ervaren zullen uitbarsten. Drinkbaar water. Een huis dat niet jaarlijks meerdere keren overstroomt. Voedsel. Ik weet dat dit redelijk pessimistisch is, maar ik nodig iedereen uit om het hier binnen 30 jaar nog eens over te hebben en te kijken hoeveel van deze pessimistische visie ondertussen correct blijkt te zijn.
Wie in het verleden leeft kijkt alleen maar achteruit en kan niet vooruit kijken.
Arm Vlaanderen...
De democratie zoals ze nu bestaat zou afgeschaft moeten worden - want dit is geen democratie, maar een oligarchie - en vervangen door een eerlijker systeem. Een loterij bvb. Elke meerderjarige Belg kan geloot worden om 5 jaar lang het land te besturen. Dat zou voor een haast compleet eerlijke vertegenwoordiging in het parlement zorgen. Hoeveel arbeiders zitten er vandaag in het parlement? Hoeveel werklozen? Geen. Al die vetbetaalde wereldvreemde politici met een ongezond hoge bmi, waar denken die het gore recht verdiend te hebben dat ze ons mogen vertellen, neen, bevelen dat we maar wat minder moeten uitgeven, want dat ze de belastingen en btw nog maar eens zullen verhogen om hun eigen artificiële systeem te kunnen onderhouden?
Hun enige zorg is hoe ze hun vetbetaald postje kunnen behouden. Ze hebben geen greintje empathie voor wie dan ook. Om zichzelf blijvend te kunnen verrijken moeten ze verkozen raken en om verkozen te raken moeten ze walgelijke onwaarheden in populistische oneliners verpakken. Kijk maar naar het geval Schauvliege. Op maandag moest ze wegens vortige leugens ontslag nemen, op dinsdag zetelde ze alweer in één of andere goedbetaalde commissie. Ik ben ervan overtuigd dat Schauvliege dingen weet die het daglicht niet mogen zien en ze zich zo door haar politieke carrière chanteert. Ah ja, Schauvliege hoeft niet het alleenrecht op ongefundeerde verzinsels te bezitten.
Er zullen uiteraard wel 2 of 3 eerlijke politici rondlopen. Maar dat is meestal afgelopen zodra ze van de macht en het geld geproefd hebben.
Of ik kwaad ben? Bwa, dat valt wel mee. Er waren ook leuke gevolgen aan deze verkiezingen. Zo raakte zelfverklaard redder van Gent Siegfried 'dragonslayer' Bracke niet verkozen.
We moeten dringend het ostracismeof schervengericht weer invoeren. Ge zoudt ze nogal zien beven, die doodeerlijke politici...
