Rondleiden

Eén van mijn laatste opdrachten voor het migrantenbedrijf - pardon - expatbedrijf waarvoor ik soms werk zal een rondleiding van een dag zijn voor een Amerikaan die het plan heeft opgevat om in het zuiden van Frankrijk te komen rentenieren. Spreekt geen woord Frans en begrijpt niets van Europa, maar het weer is hier goed en de gebouwen zien er oud uit.

Zo liet ik hem weten dat we ergens zullen afspreken voor een koffie om daarna Montpellier te voet en per tram te ontdekken. Zijn reactie : "met het openbaar vervoer????" 

Ik antwoord dat dat zowat de enige mogelijkheid is, waarbij hij zich opnieuw oprecht verbaasd afvraagt waarom dat niet gewoon met de auto kan. Dat hij toch nog even moet nadenken of hij wel met de tram wil rondrijden.

Dat Montpellier een autovrij centrum heeft, dat rondrijden met een auto in een stad sowieso een absurd concept is, dat de naft tegenwoordig stukken van mensen kost, dat parkeren onmogelijk is en dat het ongeveer 7 keer zo lang duurt om dezelfde afstand met de auto af te leggen ... Laat staan dat autorijden voor afstanden minder dan 5 km gewoon belachelijk is. Allemaal niet van tel. De adoratie van Amerikanen voor hun heilige koe gaat nog ettelijke decennia duren.

Op onderstaande foto zie je twee groepen mensen die een koffie gaan drinken : boven Amerikanen, onder Fransen.

Heerlijk toch, als je zo naïef in het leven kunt staan.

Het zal wellicht ook als een complete verrassing komen dat een koffie hier 1,20 euro kost en dat ze hier met koffie koffie bedoelen en niet een halve liter melk met een centiliter koffie.

Klimaatvluchtelingen & energieontglippers

Het is begonnen, volgens de VRT nieuwsdienst is het goedkoper om in het zuiden van Spanje te overwinteren dan om thuis te blijven. Zeker wie aan telewerk doet kan gemakkelijk de barre Belgische winter - en de daarbijhorende stookkosten - vermijden door enkele maanden in Benidorm te gaan zitten. Lekker weer, lekker eten (want voornamelijk Hollands) en lekkere wij...nen.

Voor 1200 euro is je verwarming betaald en wordt er drie keer per dag voor je gekookt.

Afgelopen week volgde een Duitser mij op rondleiding doorheen Montpellier. Een jongeman, werkt in IT en hij had beslist om het koude Berlijn achter te laten om in het warme Montpellier te komen wonen. 

Ik kon het niet over mijn hart krijgen om te vertellen wat er in 2018 gebeurde...

Beer Love Fest

Montpellier is één van die weinige steden in het zuiden van Frankrijk waar goed bier bijna zo populair is als wijn. Vooral bij jongeren is de appreciatie voor een lekker blondje, bruintje of ambertje groot. Er wordt in de correcte terminologie gesproken en bierbars en brewpubs schieten als paddenstoelen uit de grond.

Een evolutie die we alleen maar kunnen toejuichen. 

Op zaterdag 16 april 2016 bezocht ik vanuit het verre Ornaisons het allereerste bierfestival in Montpellier : salon de la bière artisanale. Op dat moment een klein zaaltje in een villa ergens in Montpellier. 10 euro entrée voor een fijna namiddag bierproeven en met brouwers praten. Er waren toen zo'n 1300 bezoekers. 2 brouwerijen uit Montpellier, Rolling Beers, mijn latere werkgever en nog een tiental brouwerijen uit de regio.

Ik zocht even op waar dat toen precies was, want ik kon mij dat helemaal niet herinneren. Bleek dat een villa vlakbij ons huidige huis te zijn. Al is de omgeving daar de afgelopen 6 jaar onherkenbaar veranderd.

Die villa daar tussen de bomen links, daar vond het eerste bierfestival van Montpellier plaats in 2016.

Anno 2022 ziet dat kruispunt er zo uit, met studentenpeda.

Deze week vindt het 6de bierfestival plaats in Montpellier. Ze gingen van 2 dagen naar een hele week, van 1.300 bezoekers naar ettelijke duizenden, met een dikke bierproeverij op zaterdag voor zo'n 5.000 man in Les Halles Tropisme. 30 brouwerijen, 15 locaties, 6 dagen bier zuipen - pardon - degusteren. 

Vorig jaar waren we er terug bij, het eerste feestje na corona. Voor het eerst mochten we zonder mondmaskers en met meer dan 3 opstap. Ik schat dat er zo'n 4.000 mensen aan het feesten gingen. De meeste brouwers zaten om 22u zonder bier. De Ierse brouwer was zo zat dat hij zijn bier weg gaf aan iedereen die een liedje zong.

Waar er vorig jaar een wolk brak, zaten we dit keer onder een stralende sterrenhemel. Als gevolg was het steenkoud. De eerste keer een truitje was een feit en dat terwijl de zomer officieel nog altijd bezig is. 

Lekkere bieren geproefd. De IPA-tendens lijkt gelukkig een beetje van de baan, we zien een hausse van sours en goses. Dat kunnen we alleen maar toejuichen. 

Get - not- around

Enige tijd geleden schreef ik over het autodeelproject Getaround. Het vroegere Franse Driivy dat ergens in 2019 overgenomen door een Amerikaans bedrijf. Meteen superprofessioneel, met een zwarte doos die in onze auto ingebouwd werd en alle gegevens zou bijhouden.

Tot plots... 

Het ding niet meer functioneerde. 

Een lijdensweg van het kastje naar Pier naar Pol naar de muur. E-mails, gezeur, the works. In het kort: dat bakske werkte niet meer en dat begon ons veel geld te kosten. 

Eerste reactie : "dat kan niet, onze technici zeggen dat het werkt". 

Ik bewijs dat het dat niet doet. 

"Ah tiens dat is raar, maar ge krijgt uw geld niet terug want ge kunt niet bewijzen dat dat al voordien niet werkte".

Ik bewijs dat het voordien niet werkte. 

"Ah tiens, ge kunt dat wel bewijzen." 

En toen geen enkele reactie meer. Dat moet je bij mij vooral doen. Ik schreef reviews, tweets, emails, tot ze van pure miserie toegaven. 

Ik zou de 32 euro die ze mij onterecht aangerekend hadden terugbetaald krijgen. 

De maandafrekening kwam en de 32 euro werd mij tôch aangesmeerd. 

Ik stuur een mail, want bellen kan niet, met als antwoord "we willen eerst bewijzen zien dat de connect box niet werkte". 

Mijn ontploffing was vast tot in België hoorbaar. 

Lang verhaal kort : het heeft meer dan een maand geduurd om de belofte te krijgen dat ik mijn geld alsnog terugkrijg. Er kwam dreigen met advocaten en politie aan te pas. 

Bon, ik zal pas geloven dat ik mijn geld terug krijg als ik het op mijn rekening zie verschijnen, want zover zijn we nog niet.

In ieder geval, die hele Getaround, daar stoppen we mee. Jammer, want we ontvingen maandelijks zo'n 500 euro. Aan de andere kant, onze auto ziet er na 3 maanden uit alsof hij door de mangel werd gehaald. Krassen, kapotte dingen en vuil interieur. Het systeem is te anoniem, waardoor het niet werkt. Mensen hebben totaal geen respect voor de auto van een ander als ze de eigenaar toch niet kennen.

Bier hier

Gisteren dacht ik onze voorraadkast eens aan te vullen. Wat dingen die lang bewaren, ge kent het. Ik liep rond in de supermarkt waar het wijnfestival was. Daarnaast wou ik ook wel eens wat bier aanvullen en kocht ik 6 Duvel en 6 Chouffe. Respectievelijk 8,50 en 10,30 euri. Niet goedkoop, maar allez.

's avonds hadden we zin om te aperitieven. Ik schenk een Duvel uit en besefte toen dat ik opgelicht werd... 

Ziet ge al iets raars?

Misschien als ik de flesjes een beetje draai

Of op de achterkant

Allez, ik zal een beetje inzoomen...

En het andere ook...

25 cl of 250 ml !!!!

Voor de prijs van 33cl. 

De crisis wordt nu al doorgetrokken naar de consument door de grote bedrijven. Ze hebben ons goed liggen.

Fietserkenfiets

Met de nieuwe job in het achterhoofd mag de conditie vanaf nu weer wat opgekrikt worden. Afgelopen zaterdag zou ik eerst een rondleiding doen en daarna zouden we naar Sète rijden, want daar kwamen klanten aan. Op zaterdagochtend kwam niemand opdagen voor de rondleiding, dank u wel Philippe. Om 15u ontving ik een bericht van de klanten in Sète : ze hadden hun aansluitende vlucht gemist door een vertraging en zaten nu vast in Amsterdam. Bovendien had de autoverhuur in Montpellier hen laten weten dat ze hun reservering en de 800 euro die ze betaalden kwijt waren. 

We hadden beslist om op zondag een toertje te fietsen, dus dat werd Sète. De klanten zouden rond 15u aankomen. We fietsten richting zee, daarna langs het Canal du Rhône à Sète - een kanaal in een meer (!) om dik twee uur en 34 km later het vakantiehuis te bereiken op de Mont St.-Claire. Puffen!

De klanten arriveerden bijna stipt mét een huurauto. Der was een fikse discussie ontstaan bij het autoverhuurbedrijf, na dewelke ze niet enkel beslisten om toch een auto aan de mensen te geven, maar aangezien alle goedkope modelletjes nu de deur uit waren, ook nog eens een dikke BMW als upgrade.

Vrolijke Duitsers, Guten Morgen, hun fehrien ware duidelijk al in Amsterdam begonnen, waar ze op kosten van KLM eine Ûbernachtung op hotel en ein Abendessen op restaurant hadden gekregen.

En toen was onze dag nog maar halfweg, want we moesten nog terug naar huis. We beslisten om het kanaal dit keer rechts te laten liggen, want het jaagpad bestaat voor 99,9% uit gravel en voor 0,1% uit gammele metalen brugjes. We radelden landinwaarts, op zoek naar het fietspad dat Poussan met Montpellier verbindt en zoefden gezwind over berg en door dal naar huis terug.

75km in dik 4 uur, er is nog werk aan de winkel, maar wat een heerlijke fietsdag was me dat zeg. Volgende keer pak ik wel de koersfiets, want die mevrouw met haar elektrische fiets die mij de hele tijd voorbijstak, dat is niet goed voor de moral. 

Oh ja, onderweg zagen we ook nog wat kwallen. In het kanaal zwommen kanjers rond van ongeveer een halve meter doormeter. Nog nooit gezien en in ieder geval ga ik nooit nog in open water zwemmen!

Hoe is dat nu toch mogelijk?

Eén van de redenen om te stoppen met gidsen is mijn baas. Philippe begon een jaar of 6 geleden in Montpellier. Hij is historisch onderlegd, maar een administratieve ramp. Meer dan eens is een rondleiding in het water gevallen door zijn toedoen.

Zo bijvoorbeeld : vele weken geleden gaf ik mijn onbeschikbaarheden door voor september. 3, 11, 17 en 24 september kan ik niet. Dat lijkt me tamelijk eenduidig en eenvoudig.

Zaterdagmorgen 3 september om 10u. Telefoon. Mijn collega Julian : "kom je nog af, hier staan 15 mensen te wachten voor een rondleiding?" 

"Euh neen, ik werk niet vandaag." 

Philippe was vergeten die dag te blokkeren.

Even later merk ik dat er op donderdag geen wandeling gepland staat. Bizar, dus ik vraag om die in te plannen. 

Reactie : "er zit een bug in de kalender". 

Ik kijk verder naar de kalender : zaterdag 10 staat gesloten en zondag 11 open. Precies het omgekeerde van mijn beschikbaarheden. Op de 10 waren wel al lang enkele boekingen. 

Ik vraag dat om te keren.

Gisteren de 10de stond ik te koekeloeren aan het beginpunt. Philippe had de klanten eerder deze week gemaild dat de rondleiding geannuleerd was. Dat was hij "vergeten" te zeggen. 

Het weekend van 17 en 18 heeft hij zaterdag open en zondag gesloten gezet. Opnieuw fout. Ik stuur hem een bericht, reactie "kun je eens stoppen met mij om de haverklap veranderingen in je beschikbaarheden te sturen?"

Mijn stoel is afgezakt en ik ben van mijn broek gevallen... 

Aan de slag

Gidsen in Montpellier is leuk, erg leuk zelfs, maar het brengt nauwelijks brood op tafel. Het was vroeger zelfs in Gent zo dat ik 1 professionele gids kende die voltijds kon leven van zijn job. Al de rest waren bijverdieners. Net zo in Frankrijk : gidsen is in het beste geval een leuke bijverdienste, in een zeer uitzonderlijk geval een job.

Daarom solliciteerde ik onlangs voor de eerste keer in zowat 15 jaar. In Montpellier woont een bedrijfje dat fietsvakanties aanbiedt : le Vélo voyageur. Gaande van een lang weekend tot een 10-daagse. Ik kreeg in mijn mailbox een automatische e-mail dat ze op zoek waren naar iemand die Frans-, Nederlands-, Engelstalig is en een beetje Duits zou ook van pas komen, want ze hebben grootse plannen. 

Ik trok mijn properste T-shirt aan voor een gesprek. Keerde terug voor een testje (haal de fouten uit deze brochure in 15 minuten... URGH) en nog een gesprek met mevrouw de bazin/oprichtster.

Dat ze zeer veel kandidaturen hadden ontvangen enal. 

De bazin/oprichtster blijkt getrouwd met een Vlaming en woonde de afgelopen 7 jaar in Brussel. Een Française die Nederlands kan!

Na het fijne gesprek vorige vrijdag, lieten ze mij weten dat ik maandag of dinsdag gecontacteerd zou worden, ook als het slecht nieuws zou zijn.

Maandag en dinsdag gingen voorbij, op woensdag begon ik dan maar te vergeten dat ik de job zou krijgen. Vandaag, om bijna 18u, Remco Evenepoel stond nog op het podium van de Vuelta, belde François mij. 

Dat het wel even geduurd had en toch nog veel kandidaten enal, maar als ik nog altijd interesse had kreeg ik de job. Hoppa.

Een deel van de job is fietsreizen maken. Op kosten van de firma op reis en een fietsreis ineen knutselen. 

Dus : op 24 oktober begin ik weer voor echt te werken. Benieuwd!

Augustus

De laatste week van augustus stond helaas in het teken van corona. Erg spijtig, want normaalgezien zou augustus mijn beste maand geweest moeten zijn, professioneel dan toch.

In augustus deed ik slechts 19 wandelingen voor 188 mensen. Dat hadden er vlot meer dan 230 moeten zijn, het record van juli.

Sedert het begin van het seizoen nam ik 801 mensen mee op sleeptouw.  Dat zijn zo veel mensen:

Eat that, Jezus van Arimatea. 

Één week cronats

Ik heb exact een week geleden corona opgelopen. Alle rondleidingen geschrapt en een hoop geld misgelopen. Als zelfstandige in Frankrijk heb je in bepaalde gevallen recht op ziekte-uitkering. Ik dacht, baat het niet... , en onderzocht het even. Om te berekenen op hoeveel je recht hebt kijken ze naar het voorbije boekjaar, in dit geval corona jaar 2021, in hetwelk ik nauwelijks een zelfstandig inkomen had. Ik heb recht op 5 euro per dag. Daarvoor moet je naar de dokter, een aanvraag in 80-voud indienen met stempels en handtekeningen en dan gaan ze misschien overwegen om eens te kijken of je 5 euro per dag mag krijgen.

Ik heb dan maar geen moeite gedaan. 

Afgelopen zaterdag moest ik sowieso een vakantiehuis poetsen. Ik had mij al een tijdje voorgenomen om met de trein naar Sète te reizen en de fiets mee te nemen. Daarom had ik de kalender van de auto niet bezet gezet, dus die was uitgeleend. Ik met de fiets naar het station, veel te vroeg natuurlijk, fiets op de trein, wat een droom in Frankrijk, en zo binnen het kwartier naar Sète. Voor één euro.. . 1. Un. One. Uno. Inclusief fiets.

Het poetsen verliep hakkelend. De klanten kwamen gelukkig al vroeg aan en ik kon terug. Het oorspronkelijke plan - met de fiets terug naar huis - werd opgeborgen en ik opteerde voor de trein. 

De laatste zaterdag van augustus, als héél Frankrijk terug naar huis gaat na een vakantie. De trein zat bomvol mensen die allemaal en elk minstens 3 valiezen meesleurden. En nog 5 winkeltassen met eten, want ze verkopen geen eten in Frankrijk. 

Ik stond daar met mijn fiets. Het hele fietscompartiment vol volk dat dacht dat ze het recht hadden om hun stinkende lijven en hun uitpuilende valiezen overal te laten rondslingeren. Het was meteen ambras met een luidruchtige mevrouw die vond dat ik het recht niet had om aan boord te stappen. Waarop ik antwoordde dat zij het recht niet had om haar (ik overdrijf niet) 12 valiezen in de fietsenberging te plaatsen en ik toch met mijn fiets opstapte. En zo zou ik een kwartier met mijn fiets rechtop in mijn armen moeten staan. Zou... 

Tijdens een tussenstop werd het wat hachelijk. Wat onverlaten blokkeerden een treindeur met hun bagage, waardoor die niet meer dicht kon een uiteindelijk zelfs defect raakte. De hele wachttijd stond ik tegen het raam, aan de zonnekant, met mijn fiets rechtop tegen mij. Het werd duidelijk dat de werkdag en de daaropvolgende treinrit from hell hun tol begonnen te eisen. Bovendien was de mevrouw die het niet leuk vond dat ik toch opstapte tevens de mevrouw wiens aansluiting in Montpellier slechts 25 minuten na de voorziene aankomst zou zijn en tegelijk was die mevrouw een ontstellende zaag die vanaf dat moment doorheen het compartiment begon te roepen tegen iedereen in het algemeen en niemand in het bijzonder dat ze haar aansluiting ging missen. The joy! 

Toen ik eindelijk thuis geraakte was ik blijkbaar grauw en rijp voor de zetel.

Gelukkig won Remco Evenepoel die dag de ronde van Spanje.