De aangename aannemer

Aannemers, we hebben daar wellicht allemaal sterke verhalen over. In de nieuwe woning komen enkele nieuwe ramen en deuren. Uiteraard gaat dat met de nodige nervositeit gepaard. Mr. Jammes echter is een bijzonder communicatief persoon. Hij belde regelmatig om ons op de hoogte te houden van de bestelling en wanneer die dingen geplaatst zouden kunnen worden.

Vorige week vlogen ze er dan maar eens stevig in. Het was behoorlijk aanpoten om van het kleine vensterraam een gat van om en bij de 2 meter te maken, er kwam een 'martepik' en een slijpschijf aan te pas, tot wanhoop van de buurvrouw, en na amper twee dagen hadden we een nieuw vensterraam. En een nieuwe voordeur, de laatste keer dat ik een nieuwe voordeur kreeg moest ik 10 jaar wachten. Haha. Enfin. Er komen nog enkele details aan te pas, dus de factuur is nog niet betaald, maar het resultaat mag er in ieder geval wezen. 

Afbraakwerken

Er mocht het één en ander verdwijnen in huis. Tussen de keuken en woonkamer zat een badkamer, bestaande uit zwarte douche, wc, lavabo, tegels en roze muren.

Een deel van het 'meubilair' vond een nieuw baasje via leboncoin, de rest verdween richting déchetterie. De muren werden vakkundig aan stukken gehakt door afbraakwerken Wendie, zodat de beschikbare ruimte om een nieuwe keuken te installeren zo'n 3,5 vierkante meter vergroot werd en het licht van de woonkamer nu ook zijn weg vindt naar de keuken.

Nu nog wat opkalefateren en dan een nieuwe keuken kiezen bij den ikea. Onze vijfde ondertussen...

17

17 is het derde Fermatpriemgetal, 2 tot de 2de tot de 2de + 1.

17 is de eerste som van twee verschillende vierdemachten, 1 tot de vierde + 2 tot de vierde.

17 is het grootste getal waarvoor Theodorus de irrationaliteit van de vierkantswortel bewees.

17 oktober is de verjaardag van de liefste van de wereld.

De jolige jungle

Het hotel scoort goed op booking en is goedkoop, bovendien ligt het op wandelafstand van het centrum. In werkelijkheid is het een dump met kartonnen muren, geen raam naar buiten en schimmel in de badkamer, maar hey ! we zijn in Toulouse.

Raam with a view... 

Ik wip 's ochtends op de fiets voor een grondige verkenning van de stad. Het viel mij vorige avond al op: Toulouse is druk! Waanzinnig. Duizenden, wat zeg ik, tienduizenden mensen vullen de straten.' s Middags zitten alle terrassen van alle restaurants vol. Het opgepotte geld van de coronacrisis mag rollen.

' s Middags eet ik Libanees. Het is heerlijk. 

Des namiddags keer ik eventjes terug naar het hotel om Lizzie Deignan de allereerste Parijs Roubaix voor vrouwen te zien winnen. Historiek! 

's Avonds spelen La Jungle en It It Anita ten dans in Le Rex. Verrassing : La Jungle is voorprogramma.  Dikke fout van de programmator. 

De muziek van de Bergenaars omschrijven is niet gemakkelijk, daarom laat ik het hen maar zelf uitleggen. 

De energie spat van het podium. Het zweet ook. Ik ben blij dat ik op de derde rij sta en niet de eerste. 

Daarna is het aan het Luikse It It Anita. Ik kende de groep vooraf niet echt en dat blijkt ook niet zo heel erg. Ik ga dan maar wat babbelen met de mannen van La Jungle. Een groepje laatkomers is ontzet dat ze hun set al afgerond hebben. Ook zij dachten dat La Jungle hoofdact zou zijn. Zoals ik al zei : dikke fout. 

Ik fiets naar het hotel, want ik wil de volgende ochtend niet te laat opstaan. Het is namelijk Parijs Roubaix! Voor de mannen dit keer. 

Het comfortabel concert

Ons laatste optreden voor corona viel op 19 november 2019. 22,5 maand geleden. 

Zodoende stond ik bel te vroeg in de Rex in Toulouse, voor een akoestische set van Amenra. Heel wat publiek wist dat duidelijk niet en was afgezakt voor een avond loeiharde sludge metal.

Ik was uren te vroeg, want in tegenstelling tot wat werd aangekondigd stonden er plots 3 bands op de affiche. Amenra was pas om 22u30 gepland, het uur waarop ik al maanden lig te knorren.

De twee leden van het eerste voorprogramma Faaws zijn nog maar pas geboren. Niets bijzonder en volledig miscast deze avond, maar hey, ze zijn van Toulouse, dus het publiek deed vrolijk alsof ze het goed vonden.

Het tweede voorprogramma bestond uit één Hongaar die een soort akoestische dronefolk bracht. Hij raakte bijzonder geïrriteerd door het publiek dat luidruchtig doorheen zijn set stond te praten. Het publiek vond dat hij zich niet moest aanstellen en kletste lustig verder. "If I could speak French, I would understand what you are saying, you are that loud." 

De man had nochtans zijn set gestart met een liedje dat hij doorheen zijn banjo zong, extra punten voor originaliteit. 

 

Toen was het eindelijk tijd voor Amenra. Het zaaltje, waar sowieso maar 400 mensen binnen kunnen, was voor amper 2/3de gevuld. Eén van de aanwezigen was iemand die zichzelf enorm interessant vond. Muts op het vettig haar, post-ironisch snorretje en genoeg geste om een klein land van energie te voorzien. Het type dat wil dat iedereen in de zaal hem gezien en vooral gehoord heeft. 

Hij stond naast mij en ik was mij al bij voorbaat aan het ergeren. Hij dacht daar even de show te stelen op een intiem concert, maar dat was buiten de harde fanbase gerekend. Drie verschillende mensen wezen hem beheerst maar kordaat terecht. Een kereltje dat amper 50 kilo weegt, dat door men in black van 2 meter omtrek verzocht wordt om het iets rustiger aan te doen, of hij zou met iets minder tanden naar huis gaan.

Dat hielp wonderwel en na een half uur viel hij zelfs niet meer in de zaal te bespeuren.

Het optreden zelf dan. Amenra heeft tijdens de coronacrisis beslist dat het ook af en toe wat rustiger, maar daarom niet minder intens mag zijn. Hun nieuwe plaat werd ook nog eens volledig in het Nederlands opgenomen, een moedige move van een groep die ook een grote buitenlandse fanbase heeft. 

Amenra zat op kerkstoelen in een cirkel, geen contact met het publiek. Veel van hun nummers werden herwerkt voor de akoestische set en ze brachten ook enkele covers, zoals Song for the siren en De zotte morgen.

Eigenlijk proberen ze de intensiteit van hun gewone optredens om te zetten in akoesticiteit en dat vind ik persoonlijk minder geslaagd. 

Al bij al was het geweldig om na zo'n lange tijd nog eens wat mensen op een podium te zien.

Tsjolen

Vorige woensdag, we mogen naar huis na het werk. Ik stap op de moto, platte batterij. Dat is vreemd, want die ochtend ben ik er nog mee naar het werk gereden.

De pechverhelping, die er gegarandeerd binnen de 60 minuten zal zijn, komt na 105 minuten aangereden. Even de starter op de batterij en hup, 't spel is hespe... Of nee, wacht, ik heb geen enkele aanduiding op mijn scherm, noch kilometriek. 

Tiens, zegt de depanneur, dat is raar. 

Ik vraag "zou het de alternator kunnen zijn?" 

"Il denk hey niet, maar het is toch vreemd, ik zal u naar de garage voeren." 

Lang verhaal kort, na een tocht met camionette, openbaar vervoer en een stukje te voet ben ik amper 4u na het einde van de werkdag thuis. 

Vandaag mocht ik mijn machien terug halen. Het was toch de alternator. Die moet vervangen worden door een origineel bmw-stuk en dat kost amper 850 euro. Een batje...

Aangezien de garage zich aan de compleet andere kant van de stad bevindt, kwam er dit keer een auto en forêts aan te pas. Fiets > openbaar vervoer. Ik was na slechts 3u thuis. Een uur gewonnen in vergelijking met vorige keer.

Nu nog ergens genoeg boterhammen met confituur op de kop tikken om de komende maand door te komen.

De garagist wist me nog te vertellen dat dit een zeer zeldzaam probleem is. BMW Frankrijk heeft in de 15 jaar dat dit model bestaat nog maar 4 nieuwe alternators moeten leveren... Het is een beetje gelijk de lotto winnen, maar dan omgekeerd, vermoed ik.

Tollend Toulouse

Vrijdag 15u30. De werkweek is weer voorbij, ik gooi mijn rugzak en mezelf in de auto en vertrek richting Toulouse voor een zelfverklaard Belgisch weekend.

Op de parking van de autostrade vragen 2 verschillende mannen mij om hulp : ze hebben geen geld noch bankkaart om hun benzine te betalen. Eén lijkt mij al straf, maar twee personen die tegelijk hetzelfde probleem hebben, dat riekt naar arnaque.

Na een voorspoedige reis, waarbij ik door ons voormalige dorp Ornaisons zoef, kom ik bijna 3 uur later aan in de roze stad. 

Ornaisons 

Een parkeerplek gezocht die mij geen arm en een been gaat kosten, de fiets van het rek en 750 meter later check ik in het hotel. 

Wat op booking een ruim bemeten score krijgt, blijkt een aftands hotel met schimmel en haar van de vorige klanten in de badkamer en geen buitenraam. Wel een degelijke matras.

Geen raam op den buiten

Na een snelle douche en dito empanadas ga ik naar de concertzaal, waar Amenra gaat optreden.